ในชั่วพริบตา ทั้งสนามเงียบสงัด ได้ยินเสียงเข็มตก
หวังเหว่ยจื้อที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ด้วยสายตาเย็นชา หลงอู่ที่กำลังรอดูเรื่องสนุก ตาต่างเบิกกว้าง ร่างกายแข็งค้างอยู่กับที่ สมองช็อตไปเลย!
เพื่อนร่วมห้อง 602 หลายคน โดยเฉพาะโจวหรานและพวก ถึงกับอ้าปากค้าง ตาโตเบิ่งกว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ สมองอื้ออึงไปหมด
วินาทีต่อมา เสียงในใจของทุกคนก็ระเบิดขึ้นพร้อมกัน!
ตายล่ะห่า???
หลินอี้?!
ไม่ใช่แล้ว ไอ้หมอนี่มันมีเรื่องอะไรอีกเนี่ย!
นี่มันถึงขั้นช่วยตำรวจปราบคดีใหญ่ได้เลยเหรอ?
แล้วนี่เพิ่งจะโดนตำหนิมาเองนะ...
พอเฉียนคุนตะโกนชื่อออกมา ทั้งหน้าก็เงียบกริบ ในแถวไม่มีเสียงใดๆ เลย ราวกับว่าไอ้นักศึกษาใหม่ที่ชื่อหลินอี้นี่ไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้น
เฉียนคุนขมวดคิ้วแน่น ในใจอดสงสัยไม่ได้
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
"หลินอี้! หลินอี้คือใคร? มีผลงานถึงขั้นไม่รับกันเลยเหรอ?"
ในตอนที่ทั้งสนามเงียบสนิท จู่ๆ เสียงเรียบๆ หนักแน่นก็ดังขึ้นจากด้านหลังของเขาอย่างช้าๆ
"รายงานครับ ผมคือหลินอี้"
ร่างของเฉียนคุนแข็งทื่อ หันขวับไปทันที ดวงตาเบิกโตทันใด
เมื่อเขามองไปยัง "นักศึกษาใหม่ทำผิดวินัย" ที่เพิ่งถูกตัวเองดุด่าเสียยับเยิน ต่อต้านต่อหน้าธารกำนัล ไม่ยอมรับผิดอยู่ตรงหน้า สมองก็ช็อตไปชั่วขณะ รู้สึกงงไปหมด
"นาย...คือหลินอี้?"
เฉียนคุนถามด้วยความยากจะเชื่อ
ไอ้นักศึกษาใหม่อัจฉริยะที่สร้างผลงานใหญ่ตั้งแต่วันแรกที่เข้าโรงเรียน กล้าหาญทำดีไม่กลัวภัย เข้ารับยกย่องเป็นต้นแบบทั่วทั้งโรงเรียน ได้รับการยกย่องด้วยประกาศเกียรติคุณขั้นสาม กลับกลายเป็นไอ้หัวขบถที่กอดกับสาวต่อหน้าธารกำนัล ถูกสารวัตรทหารจับคาหนังคาเขา แล้วยังกล้าตีฝีปากกับตัวเองอีก?
หลินอี้ยืนตัวตรง สง่างาม พยักหน้าเล็กน้อย: "รายงานครูฝึกครับ ถูกต้อง ผมเอง"
เฉียนคุนทั้งโมโหทั้งงง นิ้วชี้ไปที่หลินอี้ พูดคำว่า "นาย" ติดกันสามครั้ง: "นาย นาย นาย นี่มันเรื่องอะไรกันแน่!"
หลินอี้อธิบาย: "รายงานครูฝึกครับ นักศึกษาหญิงที่กอดกับผมวันนี้ ก็คือผู้เสียหายที่ผมช่วยชีวิตไว้ในวันนั้น"