ยามเช้าของสถาบันบัญชาการทหารบกจินหลิง รุ่งอรุณมาเยือนอย่างเงียบงัน
ท้องฟ้ายังไม่ทิ้งสีดำสนิท ตึกหอพักนักเรียนทหารทั้งหลังยังคงจมอยู่ในความเงียบสงัดสลัวราง
เวลาตื่นมาตรฐานคือหกโมงตรง ยังเหลืออีกตั้งชั่วโมงเต็มกว่าจะถึงเสียงนกหวีดปลุก
ตีห้าตรง เป๊ะทุกวินาที
ภายในหอพัก 602 หลินอี้ลืมตาขึ้นแล้ว
ความเคยชินที่สะสมมาหลายปี ก็ช่วยไม่ได้นี่นา
นอนมองเพื่อนร่วมห้องที่ยังคงหลับใหล แม้แต่หวังเหว่ยจื้อก็ยังหลับอยู่
เขาค่อย ๆ ย่องลงจากเตียงอย่างแผ่วเบา เท้าแตะพื้นไร้สุ้มเสียง ไม่มีแม้กระทั่งเสียงกรอบแกรบ
จากนั้น จัดการกิจวัตรภายใน พับผ้าห่ม
ปูราบ กดแนว เซาะมุม เข้ารูป ในเวลาเพียงไม่กี่สิบวินาที ผ้าห่มที่เหลี่ยมคมราวกับวัดด้วยไม้บรรทัดและตัดด้วยมีด ก็กลายเป็นก้อนเต้าหู้มาตรฐานไร้ที่ติ เรียงตัวเนี้ยบกริบ ไม่มีเสี้ยนตำหนิให้เห็น
แม้จะเป็นผ้าห่มใหม่ แต่อยู่ในมือเขาก็ถูกทำให้ราบคาบเรียบสนิท
ต่อมาหลินอี้รีบชำระล้างร่างกายเสร็จ จัดเก็บของใช้ส่วนตัวเข้าที่ แล้วกลับมาที่หอพัก
ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงกว่า ๆ กว่าที่น้องใหม่จะตื่น จะทำอะไรดีล่ะ...
จะให้นอนกลิ้งอยู่บนเตียงตลอดก็ไม่ใช่เรื่อง อีกอย่างก็ไม่มีมือถือ น่าเบื่อชะมัด
[ติ๊ง! ภารกิจระบบเช็คอินประจำวันรีเฟรชแล้ว!]
[เนื้อหาภารกิจ: วิดพื้นด้วยมือเปล่ามาตรฐาน 200 ครั้งภายในหอพัก ทุกการเคลื่อนไหวต้องได้มาตรฐานตลอด ห้ามแอ่นหลัง ห้ามยกก้น ห้ามยักแรงขี้เกียจ]
เสียงแจ้งเตือนอันเย็นชาของระบบดังขึ้นในหัวตรงตามเวลา
ตาของหลินอี้เป็นประกาย พอดีกำลังว่างไม่มีอะไรทำ เควสต์เช็คอินของระบบก็มาพอดี
ดีเลย ๆ ถือโอกาสช่วงเวลานี้ ฟาร์มรางวัลสักหน่อย
เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบหาพื้นที่ว่างในหอพัก ย่อตัวลง เข้าท่าวิดพื้นมาตรฐานโดยตรง
มือทั้งสองกว้างเท่าช่วงไหล่ หลังและเอวตึงตรง กล้ามเนื้อแกนกลางลำตัวเกร็ง ขาชิดกัน ตั้งแต่หัวจรดเท้าเป็นเส้นตรงเฉียงเด็ดขาด เป๊ะตามมาตรฐานการฝึกขั้นสูงของกองทัพ
วินาทีต่อมา จังหวะการย่อและยกก็เริ่มต้นอย่างมั่นคง
ย่อตัวลงแตะอก ดันขึ้นล็อกไหล่ ย่อและยกด้วยความเร็วสม่ำเสมอ จังหวะได้มาตรฐาน ทุกการเคลื่อนไหวทำได้เต็มที่และออกแรงอย่างหนักแน่น