สิ้นเสียงพูด เหล่าเด็กใหม่ที่รออยู่ข้างๆ ต่างพากันชะงัก หันขวับมามองหลินอี้พร้อมกัน ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
คนที่สอบเข้าสถาบันบัญชาการทหารบกจินหลิงได้ ส่วนใหญ่เป็นเด็กจบม.ปลายปีสุดท้าย อายุสิบแปดสิบเก้าปีแทบไม่ต่างกัน
อายุยี่สิบสี่ปีในหมู่เด็กใหม่นี่เด่นเกินไปหน่อย เลยกระตุ้นความอยากรู้ของทุกคนขึ้นมาทันที
เมื่อเจอสายตาประหลาดใจของทุกคน หลินอี้ก็ยิ้ม "รายงานพี่หัวหน้าหมู่ กระผมเรียนซ้ำชั้นครับ"
พี่หัวหน้าหมู่ต้อนรับใหม่ได้ยิน สีหน้าก็แสดงออกมาเป็น "ว่าแล้วเชียว"
ว่าทำไมอายุมากขนาดนี้ ที่แท้ก็เด็กซ้ำชั้นหลายปีนี่เอง
นึกว่าหลินอี้พื้นฐานคงไม่ดีเท่าไหร่ ตั้งใจเรียนอย่างหนักหลายปี ซ้ำชั้นไปซ้ำชั้นมา กว่าจะสอบติดสถาบันบัญชาการทหารบกจินหลิงได้ก็แทบแย่ นับว่ามีความพยายามน่าชมเชย แต่ก็เท่านั้นแหละ
เขาตอบส่งๆ ไปที "อืม ไม่ง่ายเลยจริงๆ ถ้าทนมาได้ ก็นับว่าอึดดี"
พี่หัวหน้าหมู่อ่านแฟ้มต่อเรื่อยๆ เตรียมจัดการขั้นตอนลงทะเบียนให้เสร็จเร็วๆ
แต่ในเสี้ยววินาทีต่อมา เนื้อหาในหน้ากระดาษ ทำให้รูม่านตาเขาหดตัวอย่างแรง
รับใช้ชาติหกปี ปลดประจำการในฐานะทหารเกณฑ์กองทัพบก
อายุงานหกปี!
แถมยังปลดประจำการแบบทหารเกณฑ์อีก?
ตัวอักษรพวกนี้เขาก็รู้จักนะ แต่พอรวมกันแล้ว รู้สึกเหมือนฝันไป
อายุงานหกปี ทำได้ไงให้ปลดประจำการแบบทหารเกณฑ์?
หกปีนี่ทหารเกณฑ์ตลอดเลย? ให้ตายสิ!
แต่นี่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญตอนนี้ ประเด็นคือ หลินอี้ปลดประจำการจากทหารเกณฑ์หกปี แล้วมาเรียนซ้ำสอบเข้าสถาบันบัญชาการทหารบกจินหลิง?
นี่มันไม่ใช่แค่มีความพยายามน่าชมแล้ว นี่มันสุดยอดเมล็ดพันธุ์แห่งการเรียนที่ถูกทหารเกณฑ์ถ่วงเวลาไว้ชัดๆ!