กองร้อยยานเกราะหนึ่ง มาตรฐานหอพักของหมวดหนึ่งคือสี่ห้อง
หนึ่งหมู่หนึ่งส่วนรวม พักห้องเดียว ห้องของสามหมู่อยู่ติดกัน มีประตูกั้นระหว่างกัน เมื่อเทียบกับกองร้อยอื่นแล้ว สิ่งที่ค่อนข้างแปลกคือพวกผู้หมวดหมวดต่างๆ แยกไปพักห้องเดียว
ปกติการออกกำลังกายตอนเช้า ตื่นนอน จัดการกิจวัตรภายใน ล้วนทำพร้อมกัน
ส่วนผู้หมวดฝึกหัดอย่างหลินอี้ ลงกองร้อยเดือนแรกต้องพักร่วมกับพลทหาร ออกกำลังกายด้วยกัน
และเหลย์จิ้งถิง ก็จัดให้เขาอยู่หอพักหมู่หนึ่ง
หิ้วสัมภาระมาถึงหอพัก
หลินอี้มองหัวหน้าหมวดเฉินที่นั่งอยู่บนเตียง ถามอย่างสุภาพ: "พี่หัวหน้าหมวด ผมพักตรงไหนครับ?"
เฉินซานกวาดตามองเขา เชิดปากไปทางหนึ่ง: "เตียงบนตรงประตูยังว่างอยู่ นายพักตรงนั้นแล้วกัน"
ได้ยินแบบนี้ หลินอี้หรี่ตาลง
น่าสนุกดีนี่
ตำแหน่งเตียงบนติดประตู เป็นตำแหน่งที่แย่ที่สุดในห้องแล้ว
โดยทั่วไปเป็นที่ของพวกทหารใหม่ รับผิดชอบทิ้งขยะกับปิดไฟ
ตอนอยู่โรงเรียนนายร้อย เขาพักตรงเตียงล่างชิดหน้าต่าง นั่นคือตำแหน่งที่สบายที่สุด และดีที่สุดในห้อง
ดูท่า ไอ้เฉินซานนี่คงคิดว่าฉันเป็นไอ้ทหารใหม่หน้าใหม่จริงๆ เพิ่งมาถึงก็กล้าให้บทเรียนฉันแล้ว
แต่หลินอี้ก็ขี้เกียจจะไปถือสากับมัน
วันแรกที่มา เอาตัวให้รอดก่อน
รอให้มีโอกาสเมื่อไหร่ ค่อยจัดการสามหัวหน้าหมวดนี่ให้สิ้นซาก
ส่วนเฉินซานมองหลินอี้ที่ยอมเก็บสัมภาระวางบนเตียงบนอย่างว่าง่าย ก็แค่นเสียงเหอะในใจ
สมกับเป็นไอ้ทหารใหม่หน้าใหม่
ผู้หมวดโรงเรียนนายร้อย นี่มันไอ้ป๊อดชัดๆ
……
วันรุ่งขึ้น หกโมงเช้าตรง
เสียงระฆังเตรียมออกกำลังกายดังขึ้นตรงเวลา ทะลวงความเงียบของยามเช้าในค่าย ดังไปทั่วตึกหอพัก
ภายในห้องพักฟื้นจากห้วงนิทรา ทุกคนได้ยินเสียงก็ผลักผ้าห่มลุกขึ้นแต่งตัวทันที เริ่มเร่งจัดการกิจวัตรส่วนตัวก่อนออกกำลังกายจริง พับผ้าห่ม รีดผ้าปูที่นอน จัดวางเสื้อผ้ารองเท้า
หลินอี้แทบจะพลิกตัวลงจากเตียงในวินาทีเดียวกับที่เสียงระฆังดัง
เห็นเขารีดผ้าปูที่นอนด้วยสองมือให้เรียบอย่างรวดเร็ว รีดผ้า ตีเส้น แต่งมุม วิธีลื่นไหลราวกับสายน้ำ ทุกการเคลื่อนไหวมาตรฐานและคล่องแคล่ว ตลอดกระบวนการไม่มีท่าทางเก้ๆ กังๆ