หลินอี้ฟังจบ ใจก็กระตุกวาบ
เหี้ย นี่ฉันโป๊ะแล้วเหรอ?
เออวะ ฉันนึกแต่ตาแก่มันเป็นคนเหนือ ใจต้องเหี้ยมห้าวๆ หน่อย ที่ไหนได้ ตาแก่นี่ความจำดีชิบหาย
เออ แล้วแต่เหอะ ในเมื่อโป๊ะแล้ว... ก็ดูซิว่ามีจังหวะเบี่ยงประเด็นให้ตาแก่เข้าใจผิดได้บ้างไหม
"ที่โรงเรียนนายร้อยก็เคยไถๆ ดูมาบ้างล่ะครับ?" เหลย์จิ้งถิงพูดด้วยน้ำมันมั่นใจเต็มเปี่ยม
หลินอี้อึ้งไปแวบหนึ่ง
เอ้อ... ฉันชั่งสูงไปอีก
เขาพยักหน้าหงึกๆ "หมวดเหลย์พูดไม่ผิดเลยครับ ไม่มีอะไรปิดท่านได้จริงๆ ผมลองๆ หาอ่านดูบ้างครับ"
เหลย์จิ้งถิงหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี ตบไหล่เขาเบาๆ "นายน่ะรู้ระเบียบทุกข้อของกองร้อยทะลุปรุโปร่งแล้ว ต่อไปไม่ว่าจะคุมทหาร จัดซ้อม หรือจัดการงานเล็กงานน้อยในหมวด ก็ทำตามระเบียบเป๊ะๆ มีหลักมีเกณฑ์ ใครก็หาเรื่องนายไม่ได้หรอก อยู่กองร้อยหนึ่งของเราต่อไป ยังไงก็ไม่มีทางพลาด"
สิ้นเสียงกำชับ เสียงนกหวีดรวมพลของกองร้อยก็ดังขึ้นอีกครั้ง ทุกคนเข้าแถวตรงไปโรงอาหารของกองร้อยเพื่อกินข้าวเช้าตามเวลา
เข้าโรงอาหารแล้ว หัวหน้าระดับผู้หมวดสามนายคว้าช่วงสั้นๆ ก่อนจัดแถวกินข้าว กำชับกฎเหล็กของโรงอาหารให้ทหารใหม่ในแต่ละหมู่ฟังทีละคน
ห้ามพูดคุย ห้ามกินเหลือ ห้ามมีเศษอาหารติดจาน ก้มหน้าตลอด กินให้เร็วเข้าไว้ พร้อมตอกย้ำกฎตายตัวของกองร้อย
ทุกคนมีเวลากินข้าวสิบนาทีเต็ม หมดเวลาต้องลุกเข้าแถวเดินออกไปพร้อมกัน
วินาทีนั้น ก่อนที่หัวหน้าผู้หมวดเวรจะสั่งให้กินข้าว ประเพณีเก่าแก่ร้องเพลงหนึ่งเพลงก่อนกินข้าว ก็ไม่มีทางตกหล่น