เขาจำไม่ได้ว่ากองร้อยยานเกราะหนึ่งแต่เดิมมีคนคนนี้อยู่
“ใช่สิ!” เหลย์จิ้งถิงพูดเต็มปากเต็มคำ
หลินอี้ทำหน้านิ่งขึ้นมา
เดี๋ยวนะ ถ้าเหลย์จิ้งถิงเป็นคนของกองร้อยยานเกราะหนึ่งแต่เดิมจริง ๆ ข่าวที่เขากลับมาก็คงจะเข้าหูจ้าวหมิงฮุยแน่
ทันใดนั้น เหลย์จิ้งถิงก็หัวเราะเสียงดัง “เมื่อกี้ตอนเข้าแถวต้อนรับ นายสบตากับฉัน ฉันก็นึกว่านายต้องมาหมวดหนึ่งแน่ ๆ เฮ้ย คิดดูสิ ฉันดันเดาถูกด้วยนะ”
อ๋อ ที่แท้ก็รู้จักกันแบบนี้นี่เอง...
หลินอี้เบาใจลง มองเหลย์จิ้งถิงตรงหน้า
ไม่ต้องถามเลย ต้องเป็นหนุ่มใหญ่ลูกอีสานแท้ ๆ แน่ นิสัยตรงไปตรงมา อัธยาศัยดี๊ดี แถมยังทำอะไรลุย ๆ ไม่พิถีพิถัน
แถมดูจากท่าทางแล้วไม่น่าจะพูดอ้อมค้อม ต้องเป็นพวกเปิดอกคุยกันโต้ง ๆ แน่
นี่คือความประทับใจแรกที่หลินอี้มีต่อเหลย์จิ้งถิง
เหลย์จิ้งถิงอัธยาศัยดีสุด ๆ โอบไหล่หลินอี้เดินไปกลางห้องนอน แล้วชี้ไปที่หัวหน้าหมวดสามคนที่ตัวตรงราวกับไม้บรรทัดตรงหน้า พลางแนะนำเสียงดังลั่นไปทีละคน
“มานี่ ฉันแนะนำให้รู้จักดี ๆ นะ นี่พี่หัวหน้าหมู่ทั้งสามของหมวดหนึ่งเรา เป็นเสาหลักของหมวดเลยล่ะ ทหารเก่าหัวกะทิทุกคน ตัวพ่อเลยในด้านการฝึกรบ!”
“นี่พี่หัวหน้าหมู่ประจำหมู่หนึ่ง พี่เฉิน หมู่สอง พี่จ้าว หมู่สาม พี่ซ่ง ต่อไปพวกนายต้องเจอหน้ากันเป็นประจำ ร่วมงานกันให้ราบรื่นล่ะ!”
ว่าแล้วก็ยกมือชี้ไปทางทหารคนอื่น ๆ ในห้องนอน “ที่เหลือก็พวกทหารในหมวดเรา ต่อไปก็เป็นลูกน้องนายแล้ว หลินเสี่ยว ทำอะไรตามสบายเลยนะ ถ้ามีเรื่องอะไร ฉันหนุนเต็มที่!”
เมื่อเจอเหลย์จิ้งถิงที่ฮอตและโผงผางแบบนี้ หลินอี้ยิ้มน้อย ๆ แล้วทักทายพี่หัวหน้าหมู่สามคนกับทหารทั้งหลาย