หลินอี้ไม่ได้พูดเกินจริงแม้แต่น้อย
ผู้หมวดฝึกงานที่เพิ่งจบจากโรงเรียนนายร้อยและลงมาฝึกงานก็มีเบี้ยเลี้ยงเช่นกัน โดยมาตรฐานเดียวกันกับนายทหารระดับเดียวกัน จะไม่ลดลงเป็นมาตรฐานทหารเกณฑ์เพียงเพราะเป็นช่วงฝึกงาน
ตอนนี้ประมาณเดือนละเก้าพันหยวน ในค่ายทหารก็ไม่มีที่ให้ใช้เงินมากนัก เก้าพันหยวนนับว่าเป็นเงินก้อนโตจริง ๆ
ซ่งเหวินขวัญกำลังใจสูงลิ่ว ตอบรับเสียงดัง: "รับทราบ! รับประกันว่าฝึกอย่างหนัก!"
เหล่าทหารของหมวดหนึ่งและหมวดสามที่อยู่ข้าง ๆ ต่างก็มองหมวดสองกินดื่มอย่างเอร็ดอร่อยตลอดทั้งกระบวนการ ต่างกลืนน้ำลายเอื๊อก ๆ สายตาเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา มองไปทางหมวดสองไม่เลิก หัวใจเต็มไปด้วยความริษยา
คนที่อึดอัดใจที่สุดคงหนีไม่พ้นหัวหน้าหมู่หนึ่งเฉินซาน
เขาจ้องเขม็งไปที่ซ่งเหวินซึ่งกำลังภูมิอกภูมิใจและโอ้อวดไม่หยุด หัวใจอึดอัดถึงขีดสุด เต็มไปด้วยความเสียใจ
ในการแข่งขันยิงปืนวันนี้ คะแนนรวมของหมวดหนึ่งแพ้หมวดสองไปแค่ 0.02 วินาทีเท่านั้น ช่องว่างเล็กน้อยที่แทบไม่มีความหมาย กลับทำให้พลาดรางวัลขนมไปโดยสิ้นเชิง
มองดูท่าทางโอ้อวดได้ใจของซ่งเหวินในตอนนี้ ยิ่งดูยิ่งหงุดหงิด ฟันกรามแทบจะกรอด แต่ก็พูดอะไรไม่ออก
ยังไงซะผลการแข่งขันที่เป็นลายลักษณ์อักษรก็อยู่ตรงหน้า แพ้ก็คือแพ้ ทำได้เพียงกลั้นความขุ่นเคืองไว้ในใจ
ต้องเรียกทหารสามคนที่ถ่วงทีมนั้นไปอบรมให้หนัก ๆ ให้เข็ดเลย!
หัวหน้าหมู่สามจ้าวฮั่นก็สีหน้าไม่สู้ดีนัก ผลงานหมวดสามอยู่ท้ายสุด นอกจากจะไม่ได้ขนมแล้ว ยังฝึกไม่ผ่านมาตรฐานอีกต่างหาก ในใจทั้งละอายและอิจฉา
ผ่านไปไม่นาน ทหารหมวดสองก็กินขนมกันหมด เก็บขยะเรียบร้อย หอพักกลับมาเป็นระเบียบเหมือนเดิม
หลินอี้เงยข้อมือดูนาฬิกา ใกล้ถึงเวลาพักเที่ยงแล้ว รีบกวักมือใหญ่ส่งคำสั่งทันที: "ทุกคนฟัง! แต่ละหมู่กลับไปที่เตียง ถอดรองเท้าขึ้นนอน เงียบ ๆ พักเที่ยงตามเวลา!"