ซุนปั๋วเหวินฟังจบก็ส่ายหน้า ท่าทางเหมือนเสียดายจริงๆ: "นี่ก็ชัดๆ เลยนี่นา เป็นเด็กเรียนทฤษฎีเพียบแต่ปฏิบัติเอาอยู่ไม่ได้ กลายเป็นตำราเดินได้ของโรงเรียนนายร้อย ทฤษฎีเต็มร้อย พอลงสนามจริงพังไม่เป็นท่า"
"รออีกสามเดือนผู้หมวดเหลยย้ายออกไป ให้เด็กใหม่คนเดียวดูแลหมวดหนึ่ง ข้างล่างก็มีเฉินซานและจ่าหมวดหัวแข็งอีกสามคน เกรงว่าเขาจะกดหัวพวกหัวแข็งพวกนี้ไม่ไหว ต่อไปหมวดหนึ่งคงวุ่นวายน่าดู"
"เคราะห์กรรมจริงๆ เลยนะเหลย" ผังเหล่ยถอนหายใจยาว มองเหลย์จิ้งถิงด้วยความสงสารเต็มตา "จะย้ายไปแล้วยังต้องมาเจอเรื่องแบบนี้อีก"
เฉิงฮ่าวนึกอยู่อึดใจหนึ่ง ก็เสนอแนะด้วยความหวังดี: "งั้นแบบนี้ไง พวกเราพี่น้องกันก็เห็นใจเหลยหน่อย อีกสองเดือนก็ถึงการประลองยุทธ์ใหญ่ประจำปีของทั้งกองร้อยแล้วใช่ไหม ตอนนั้นพวกเราแต่ละคนก็กำชับลูกน้องตัวเองไว้ เจตนาถนอมพลังกันหน่อย ยอมแพ้ให้บ้าง แล้วยกแชมป์ทีมให้หมวดหนึ่งไปเลย"
"ถือว่าเป็นของขวัญส่งท้ายให้เหลยหน่อย ให้เขาย้ายไปประจำการที่หน่วยกรมอย่างมีหน้ามีตา"
พอพูดจบ ใบหน้าเหลย์จิ้งถิงก็ดำคล้ำทันที คิ้วขมวด มองพวกเขาด้วยสายตาหงุดหงิด: "พวกนายหมายความว่าไง? ฟังดูแล้วในสายตาพวกนาย ตอนนี้ฉันไปไม่ไหวแล้ว ต้องให้พวกนายยอมแพ้ให้ ฉันถึงจะชนะการประลองได้งั้นเหรอ?"
"อย่าเข้าใจผิดๆ" ผังเหล่ยรีบโบกมือแก้สถานการณ์ "ผู้หมวดเฉิงไม่ได้ดูถูกนาย แค่เป็นห่วงว่านายเหนื่อยเกินไปช่วงนี้ อยากส่งมอบความสุขเล็กๆ น้อยๆ ให้เท่านั้นเอง"
"ไปๆๆ ใครอยากได้ความหวังดีแบบนั้น" เหลย์จิ้งถิงโบกมือปัดทันที "ฉันรู้ดี หมวดหนึ่งไม่ต้องมีใครยอมให้ สองเดือนหลังนี้การประลองใหญ่ทั้งกองร้อย ใครจะสู้ก็สู้ให้เต็มที่ ไม่มีใครยอมใครทั้งนั้น!"
"ฉันจะนำทีมเอง พาหน่วยหมวดหนึ่งทั้งหมด บุกขึ้นไปเหยียบสี่หมวดที่เหลือให้ราบ คัมแชมป์ทีมมาอย่างสง่างาม!"