โจวเหลยใจวูบวาบ ตกใจขึ้นมาทันที อาถรรพ์ในใจพุ่งทะยานขึ้นไปถึงสมอง ความคิดในหัวว่างเปล่าไปหมด
เดี๋ยวนะ นี่หลินอี้กลับมาจริงๆ เหรอ?
เขา เขาจะกลับมาได้ยังไงกัน!
หลินอี้จะมีทางกลับมาอยู่ในค่ายทหารอีกได้ยังไง?
ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกว่าอาถรรพ์ในใจของตัวเองเริ่มกดไว้ไม่อยู่แล้ว
เขากำหมัดแน่น กัดฟัน ตัดสินใจเด็ดขาด
ช่างมันเถอะ วันนี้เขาต้องเห็นหน้าชัดๆ ให้รู้ว่าเป็นใคร
ถ้าไม่ใช่หลินอี้ อาถรรพ์ในใจก็คงไม่มากวนเขาได้ตามธรรมชาติ
แต่ถ้าเป็นหลินอี้จริงๆ... ถ้าอย่างนั้น ก็ต้องหาทางเผชิญหน้ากับอาถรรพ์ในใจให้ได้!
เขายืดร่างกายให้ตรงในท่าสารวัตรทหาร ก้าวยาวๆ เข้าไปข้างหน้า ยกมือขึ้นกั้นขวาง ปิดทางสองคนไว้อย่างมั่นคง
อู๋หย่งที่ถูกขวางกะทันหัน ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง พอเห็นชัดว่าคนที่เข้ามาคือหัวหน้าสารวัตรทหารโจวเหลย ก็เลิกคิ้วทันที เอ่ยแซวด้วยท่าทีเย้ยหยัน: "โอ๊ะ โน่นไงหัวหน้าสารวัตรโจวผู้ยิ่งใหญ่ ว่าไง? กลางวันแสกๆ มาขวางทางทำไม? พวกเราสองคนเดินตามกฎเป๊ะ ไม่ได้ทำผิด ไม่ได้ผิดระเบียบ นายยังจะมาหาข้อหาแกล้งฉันอีกเหรอ?"
โจวเหลยไม่มีเวลาสนใจคำแซวของอู๋หย่ง จ้องเขาอย่างเอาเรื่อง ก่อนจะกวาดสายตาข้ามตัวอู๋หย่งไป มองอย่างใจจดใจจ่อไปที่นายทหารหนุ่มที่เดินมาด้วยกัน
วินาทีที่สายตาปะทะกับใบหน้าของอีกฝ่าย โจวเหลยชะงัก หัวใจที่แขวนลอยอยู่ก็ดิ่งลงสู่พื้นอย่างปลอดภัย
คนตรงหน้าเขามีใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย หน้าตาแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ไม่ใช่หลินอี้ที่เขาหวาดระแวงเป็นอย่างยิ่งเลยสักนิด เป็นเพียงนายทหารหนุ่มจากหน่วยงานกลางที่ลงมาหมุนเวียนปฏิบัติงาน ซึ่งเขาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน