ห้องทำงานรองผู้กอง ประตูเปิดแง้มไว้ครึ่งบาน
ต้วนเซี่ยวนั่งอยู่ข้างโต๊ะ ยกมือแตะคำสั่งจัดสรรทหารใหม่ที่เพิ่งส่งลงมา ก่อนจะหันไปมองเซินโจวที่นั่งอยู่อีกด้าน แล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า “เหล่าเซิน พวกทหารใหม่รุ่นนี้ที่เพิ่งเข้าเป็นทหารจะต้องเริ่มฝึกแล้วนะ จ้าวต้า ผู้กองของพวกเราเนี่ย จะกลับมาเมื่อไหร่กันแน่? มีเรื่องอีกตั้งมากรอให้เขาตัดสินใจอยู่”
เซินโจวหยุดมือลงเล็กน้อย ถอนหายใจยาว สายตามีความเหนื่อยล้าปนอยู่ “ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน เดี๋ยวว่างๆ จะโทรไปถามดู”
พูดจบ เขาก็ยกมือขึ้นลูบใต้ชายโครง พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจนใจ “พูดตามตรง ผมก็หวังให้เขากลับมาโดยเร็วเหมือนกัน”
"รอจัดการเรื่องการประสานงานทหารใหม่ กำหนดตำแหน่ง ฝึกน้องใหม่ พวกนี้ให้เสร็จหมดแล้ว ผมต้องไปโรงพยาบาลพักฟื้นสักระยะแล้วล่ะ"
ต้วนเซี่ยวได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นทันที สายตาจับอยู่ที่จุดที่เขากดลงไปโดยไม่รู้ตัว แล้วถามด้วยความเป็นห่วง “เป็นอะไร? อาการเก่ากำเริบอีกแล้วเหรอ?”
สองปีก่อน เซินโจวยังไม่ใช่รองผู้กองกองร้อยยานเกราะหนึ่ง เขานำทีมปฏิบัติภารกิจซุ่มโจมตีสกัดกั้น เพื่อคุ้มกันให้เพื่อนร่วมรบแหกหนี และปิดเส้นทางที่ศัตรูจะแทรกซึมเข้ามา โชคร้ายที่ถูกกระสุนลอยมากระแทกบริเวณใต้ช่องอก
ตอนนั้นสถานการณ์คับขัน เสบียงก็ขาดแคลน ทำได้แค่ห้ามเลือดและพันแผลอย่างง่ายๆ แล้วฝืนทนกับความเจ็บปวดสู้จนจบการรบ
พอกลับมาถึงโรงพยาบาล แม้จะผ่าเอากระสุนออกทันที และรักษาจนแผลเชื่อมกันได้ แต่เนื้อเยื่ออ่อนในช่องท้อง กับกล้ามเนื้อระหว่างซี่โครงได้รับความเสียหายอย่างหนัก จนทิ้งบาดแผลเก่าเหล่านี้เอาไว้