ไม่กี่วินาทีเท่านั้น แต่สำหรับหลิวช่างแล้วกลับยาวนานราวกับหนึ่งศตวรรษ ยิ่งไปกว่านั้น เขายังไม่อาจยอมรับความจริงที่ว่าหลินอี้กลับมาที่หน่วยได้
ไม่นานนัก หลินอี้ก็ถือของเดินเข้ามาใกล้อย่างมั่นคง
สายตาของเขาทอดไปที่เหลย์จิ้งถิงเป็นคนแรก แล้วเอ่ยถาม "ผู้หมวดเหลย ท่านนี้คือจ่าหมวดหลิวช่าง จ่าทหารเก่าของหมวดหนึ่งพวกเราใช่ไหม?"
เหลย์จิ้งถิงพยักหน้ารับ "ไม่ผิด นี่คือรุ่นพี่เก๋าแก่ของหมวดเรา จ่าหมวดหลิว เพิ่งกลับเข้าหน่วยวันนี้เอง"
หลิวช่างที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยังคงแข็งทื่อราวกับรูปปั้น ทั้งคนยังจมอยู่ในความตกใจและความมึนงงอย่างหนัก
เขามองหลินอี้ที่แสร้งทำเป็นไม่รู้จักต่อหน้าต่อตา ใจภายในเดือดพล่านราวกับคลื่นยักษ์ ไม่อาจตั้งสติกลับมาได้เสียที
เหลย์จิ้งถิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองออกทันทีว่าหลิวช่างกำลังเหม่อลอย จ่าทหารเก่าที่ปกติสุขุมและคล่องแคล่ว กลับยืนนิ่งตาเปลือยเปล่าอยู่ตรงนั้น ช่างแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด
เขาอดไม่ได้ที่จะยกมือสะกิดหลิวช่าง พลางหัวเราะแซวเพื่อแก้สถานการณ์ "จ่าหมวดหลิว เหม่ออะไรอยู่ล่ะ? เห็นผู้หมวดฝึกงานคนใหม่ของเราหน้าตาดีเกินไป จนมองเพลินไปหน่อยเหรอ?"
ถูกสะกิดอย่างจัง หลิวช่างสะดุ้งทั้งตัว รีบตั้งสติกลับมา
เขารีบเรียกสติอย่างลวก ๆ สมองยังไม่ทันได้ประมวลผลอะไร จึงได้แต่พยักหน้ารับตามมุกของเหลย์จิ้งถิงอย่างแข็งทื่อ "เป็น... หล่อจริง ๆ ด้วยแหละ"
พูดจบไม่ทันไร สายตาของเขาก็เผลอไปสบกับหลินอี้โดยไม่ได้ตั้งใจ
วินาทีที่สายตาประสานกัน รอยยิ้มในดวงตาของหลินอี้ไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย คนรอบข้างไม่มีใครเห็นความผิดปกติใด ๆ มีเพียงจังหวะที่กะพริบตาเท่านั้น เขาได้ขยิบตาให้หลิวช่างอย่างรวดเร็วจนแทบไม่มีใครทันสังเกต เบามือและไวมาก ลับสุดยอด
หัวใจของหลิวช่างพลันผ่อนคลายลงทันที เขาเข้าใจได้ในพริบตา