ซ่งเหวินสีหน้าเคร่งเครียด ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทำได้เพียงก้มเสียงตอบว่า "ขอโทษนะ ผู้หมวดหลิน"
เหล่าทหารที่ยืนมุงดูอยู่ต่างพากันฮึกเหิม ยืดคอเขย่งเท้ามองเข้าไป ดวงตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความคาดหมาย
ทุกคนต่างคิดในใจแบบเดียวกันหมด อยากเห็นฝีมือจริงของหลินอี้ด้วยตาตัวเอง
หัวหน้าหมู่สองถึงแม้จะไม่ใช่ยอดฝีมือด้านการต่อสู้ของกองร้อย แต่การที่นั่งตำแหน่งหัวหน้าหมู่สองได้อย่างมั่นคง อยู่สนามฝึกทั้งปี พาพวกเคล้าดินคลุกทราย เรียกได้ว่ามีพื้นเพจริง มีเนื้อมีหนัง ไม่ใช่ทหารใหม่อ่อนหัดจะเทียบได้ และก็ไม่ใช่ทหารเก่าธรรมดา ๆ อย่างพวกเขาจะเทียบติด
ส่วนผู้หมวดหลิน จบจากโรงเรียนนายสิบขนาดนั้น ฝีมือต่อสู้... ก็ไม่รู้จะว่ายังไงดี
อาจจะพอใช้ได้? สู้กับหัวหน้าหมู่สองได้สูสี?
หรืออาจจะห่วยจริง ๆ แล้วหัวหน้าหมู่สองปล่อยให้ชนะ?
ความเป็นไปได้อย่างหลังน่าจะมากกว่า เพราะถึงยังไงนั่นก็ตรงกับที่ทุกคนเข้าใจเกี่ยวกับฝีมือของนายทหารที่จบจากโรงเรียนนายสิบ
ข้างแถว เหลย์จิ้งถิงยืนกอดอก สีหน้าสงบนิ่งจ้องมองเข้าไปในสนาม สายตาจับจ้องไปที่การเคลื่อนไหวของทั้งสองคน รอคอยการประลองที่จะเริ่มขึ้น
วินาทีถัดมา การประลองก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ!
ซ่งเหวินไม่กล้าประมาท สูดหายใจเข้าลึก ๆ รอบกายตึงเครียดขึ้นมา พร้อมกับตะโกนดังลั่น จังหวะฝีเท้าปะทุขึ้นทันที ร่างกายพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
เขาอยากจะใช้โอกาสนี้ลองเชิงผู้หมวดหลินดู
อย่างที่เหล่าทหารคิดกัน ถ้าฝีมือต่อสู้ของผู้หมวดหลินธรรมดา ๆ จริง เขาก็จะยอมปล่อยให้ชนะไป จะได้หน้ากันทั้งคู่
แต่การปล่อยให้ชนะนั้น ต้องรู้ก่อนว่าฝีมือของผู้หมวดหลินอยู่ระดับไหน ดังนั้นหมัดนี้เขาเกือบไม่ยั้งมือเลย