ทหารใหม่ที่เล่าเรื่องเมื่อกี้ชะงักไป เกาหัวแล้วส่ายหน้ายิ้มเจื่อน "เรื่องนี้ผมก็ไม่รู้แล้วครับ มันเป็นเรื่องเก่าตั้งหลายปีก่อน เล่าสืบต่อกันมาปากต่อปาก ไม่มีใครจำชื่อเขาได้หรอก ทหารในกองร้อยก็ผลัดเปลี่ยนกันไปหลายรุ่น ทหารเก่าที่รู้เรื่องก็ปลดประจำการไปหมดนานแล้ว"
ได้ยินประโยคนี้ หลินอี้ก็ถอนหายใจโล่งอกอย่างเงียบเชียบ
ยังดี ยังดี มีแค่เรื่องเล่า ไม่มีใครจำชื่อได้
ตราบใดที่ไม่มีใครโยงถึงตัวตนของเขา ตำนานกองร้อยที่เล่าขานกันมานี้ก็จะไม่มีวันเชื่อมโยงถึงหลินอี้ หัวหน้าหมวดคนใหม่คนปัจจุบันแน่นอน
เขาเก็บสีหน้าให้เรียบเฉย ก้าวเดินต่อไปทำเหมือนคนอื่น ๆ ที่แค่ฟังเรื่องเล่าแปลกใหม่ของกองร้อยสนุก ๆ
……
เวลาพักสั้น ๆ ยี่สิบนาทีผ่านไปเร็วปานโกหก เสียงนกหวีดรวมพลที่ลานจอดรถในค่ายก็ดังขึ้นตรงเวลา
เช้าเจ็ดโมงห้าสิบ การฝึกเฉพาะทางภาคเช้าเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ
กำลังพลทั้งหมวดจัดแถวอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังลานจอดรถหุ้มเกราะกลางแจ้ง
รถรบหุ้มเกราะสายหลักจอดเรียงรายเป็นแถวเป็นแนว อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมันดีเซลฉุน ๆ กับกลิ่นน้ำมันหล่อลื่นเครื่องยนต์ ตัวถังโลหะสะท้อนแสงแดดแวววาว
เหลย์จิ้งถิงยืนอยู่ด้านหน้าแถวหมวด ประกาศหัวข้อฝึกเช้านี้เสียงดังต่อหน้าทหารทั้งหมวด "เช้านี้ไม่มีการซ้อมยุทธวิธี ทุกหมวดดำเนินการบำรุงรักษายุทโธปกรณ์รถรบหุ้มเกราะทั้งคัน ทุกคนปฏิบัติงานอย่างเคร่งครัดตามระเบียบสนามฝึก รับผิดชอบหน้าที่ของตัวเอง!"
เมื่อประกาศภารกิจการฝึกจบ เหลย์จิ้งถิงสีหน้าผ่อนคลายลงนิดหน่อย หันไปมองหลินอี้ข้างตัว "เสี่ยวหลิน ตอนนี้ผมต้องไปหน่วยกรมสักครู่ ฝากดูแลสนามฝึกรถที่นี่แทนไปก่อน"
เขาเพิ่งได้รับแจ้งจากหน่วยกองร้อย ต้องรีบไปหน่วยกรมเพื่อเข้าร่วมประชุมงานประจำของหัวหน้าหมวดชั่วคราว เลยอยู่คุมการฝึกที่สนามไม่ได้
"นายเพิ่งมาที่กองร้อย ไม่ต้องลงมือทำงานเอง ดูอยู่ข้าง ๆ ทำความคุ้นเคยขั้นตอนก็พอ ไม่ต้องกดดันตัวเองเกินไป"