หลินอี้เปิดปากถามว่า "เป็นอะไรหรือเปล่า ไม่สบายตรงไหนหรือ?"
จ้าวเจียเจียได้ยินก็เงยหน้าขึ้นมา ยิ้มซื่อ ๆ ใส่เขา ดวงตาแฝงแววมึนงง ส่ายหน้าเบา ๆ เสียงอ่อนนุ่มว่า "ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไร รุ่นพี่ แค่ข้างนอกมันร้อนเกินไป หนูหิ้วกระเป๋าวิ่งมาตลอดทางเลยตื้อ ๆ น่ะค่ะ"
เธอพูดพลางยกมือเช็ดเหงื่อบนใบหน้าแบบลวก ๆ
หลินอี้ถอนหายใจโล่งอก
จ้าวเจียเจียพักสักพักใหญ่ ความรู้สึกรุ่มร้อนใจค่อย ๆ จางลง ถึงได้เก็บสีหน้ามึนงง จัดท่าทางจริงจัง มองหลินอี้อย่างตั้งใจ แล้วยิ้มอย่างเขิน ๆ "คือว่า... รุ่นพี่ หนูมาวันนี้ นอกจากเอาของพื้นเมืองมาฝากแล้ว ยังมีเรื่องหนึ่งที่อยากมาขอคำปรึกษาด้วยค่ะ"
"ว่ามา" หลินอี้พยักหน้าตามสบาย มองเธอด้วยความอยากรู้
ขอแค่ไม่ใช่มาสารภาพรัก แค่ถามปัญหา ไม่มีปัญหาเลย
จ้าวเจียเจียมีแววกังวลกับไม่มั่นใจเต็มดวงตา ถามเบา ๆ ว่า "อีกไม่นานก็ต้องไปรายงานตัวที่โรงเรียนแล้ว หนูไม่เคยสัมผัสชีวิตในโรงเรียนนายร้อยมาก่อนเลย ใจสั่นมากเลยค่ะ"
"รุ่นพี่ บอกหนูได้ไหมว่าเปิดเทอมแล้วต้องระวังอะไรบ้าง มีอะไรที่พลาดง่าย ๆ ต้องเลี่ยงไว้ก่อนไหมคะ"
ในสายตาของเธอ หลินอี้เป็นรุ่นพี่ไปตั้งนานแล้ว
เพราะถึงยังไงหลินอี้ก็อายุมากกว่าเธอ และยังเป็นนักเรียนโรงเรียนเดียวกัน เรื่องนี้มันก็เป็นไปได้ว่า หลินอี้ต้องเป็นรุ่นพี่ของเธอแน่
ได้ยินแบบนี้ หลินอี้ถึงกับพูดไม่ออกชั่วขณะ จู่ ๆ ก็ไม่รู้จะตอบยังไง
ต้องระวังอะไรบ้างน่ะเหรอ ฉันก็ไม่รู้!
ฉันก็เป็นนักศึกษาใหม่เหมือนกับเธอนั่นแหละ!
เขารวบรวมความคิดในสมองอย่างรวดเร็ว คิดในแง่มุมกลับ โรงเรียนนายร้อยวินัยเคร่งครัด กิจวัตรประจำวัน มาตรฐานกิจวัตรภายใน โดยเนื้อแท้แล้วก็คล้ายคลึงกับหน่วยทหารระดับต้น ๆ เรื่องอื่นเขาไม่กล้ารับปาก แต่เรื่องกิจวัตรภายในขั้นพื้นฐานที่สุด เขาคุ้นเคยดีกว่าใคร