หวังเหว่ยจื้อตอนนี้อยากจะฆ่าหลินอี้ให้ตายคามือ
ให้ตายสิ โดนเด็กใหม่ถากถางใส่ หน้าตาเขาโดนเอาไปถูกับพื้นซะยับเยินแล้ว!
เด็กใหม่เจ็ดคนที่รับหน้าที่นับจำนวนพากันอึ้งไปตามๆ กัน ตาเบิกกว้าง อ้าปากค้าง ลืมแม้แต่จะนับต่อ
พวกเขาเห็นกับตาตลอด จำได้ขึ้นใจว่าหลินอี้เริ่มจากวิดพื้นมาตรฐานร้อยครั้งเป๊ะๆ แล้วยังอัดกับพี่หัวหน้าหมู่ต่ออีกสามร้อย รวมเป็นสี่ร้อยครั้งแล้วก็ยังนิ่งเป็นหิน
แถมช่วงหลังๆ ความเร็วยังแซงหน้าหวังเหว่ยจื้อแบบเนียนๆ อีก...
มองกลับมาที่พี่หัวหน้าหมู่หอบจนแทบขาดใจ เห็นปุ๊บรู้เลยว่าใครเหนือกว่า
ไอ้หลินอี้นี่มันตัวอะไรกันแน่? พละกำลังไม่ธรรมดา ความอึดนี่ไม่ใช่ระดับเด็กใหม่ทั่วไปเลยนะ!
ท่าทางหอบแฮ่กๆ เมื่อก่อนหน้านี่มันตอแหลทั้งเพ! ไอ้หนุ่มนี่มันหมูซ่อนเสือชัดๆ!
หวังเหว่ยจื้อโดนหลินอี้แขวะทีละประโยคจนจิตใจพังไม่เป็นท่า แถมแรงกายก็หมดเกลี้ยง แขนชาแข็งไปหมด ตัวอ่อนปวกเปียก ไม่มีแรงอีกนิดเดียว
เขาลืมเรื่องหน้าตาพี่หัวหน้าหมู่ ศักดิ์ศรีครูฝึกไปสิ้น ตวาดก้องลั่นว่า "เหี้ย!"
สิ้นเสียง เขาปล่อยตัวล้มลงไป พลิกตัวลุกพรวดพราด ทรุดนั่งจุกกับพื้นเย็นเฉียบ หายใจหอบใหญ่ อกกระเพื่อมหนัก เหงื่อท่วมหัว หน้าซีดเป็นไก่ต้ม
เขาจ้องเขม็งไปที่หลินอี้ซึ่งยังวิดพื้นค้างท่าเดิมนิ่งสนิท ดวงตาเต็มไปด้วยความพ่ายแพ้และไม่อยากเชื่อ
เขาเงยหน้ามองหลินอี้ที่ยังรักษาท่าวิดพื้นมาตรฐาน หายใจหอบถี่
ให้ตายเถอะ เขายอมแพ้แล้วจริงๆ
ตั้งแต่เป็นรุ่นพี่คุมฝึกมา นี่เป็นครั้งแรกที่โดนเด็กใหม่เพิ่งเข้าวิดพื้นเอาจมดินแบบนี้ แถมยังต้านทานอะไรไม่ได้เลยสักนิด