เวลานี้ หวังเหว่ยจื้อกวาดสายตามองเหล่าน้องใหม่แปดนายที่ยืนตัวตรงเป็นไม้บรรทัด ก่อนจะกระแอมเสียงดัง "ยืนให้มั่นคง พักเสร็จแล้ว ต่อไปข้าจะสอนการจัดกิจวัตรภายในตามมาตรฐานให้พวกเจ้า"
เขาปัดเรื่องวิดพื้นเมื่อครู่ไม่พูดถึงแม้แต่น้อย แถมไม่ให้พวกน้องใหม่วิดพื้นต่อด้วย
เพราะยังไงหน้าตาตัวเองก็ถูกขยี้จนติดพื้นไปแล้ว ต้องหาทางกู้หน้า สร้างอำนาจบารมีของตัวเองขึ้นมาใหม่ให้ได้
"ผ้าห่มต้องรีดให้เรียบ รีดเส้นให้ตรง การจัดวางข้าวของ โต๊ะต้องเป็นระเบียบ ล้วนเป็นพื้นฐานของโรงเรียนนายร้อย และเป็นวิชาที่พวกเจ้าต้องสอบผ่านทุกวัน ตั้งใจเรียนกันให้ดี ดูให้ละเอียด!"
เขากำลังปรับท่าที เตรียมเปิดปากอธิบายมาตรฐานกิจวัตรภายในอย่างละเอียด ทันใดนั้นนอกระเบียงกลับมีเสียงฝีเท้าเดินพล่านดังเข้ามา พร้อมกับเสียงพูดที่ตื่นเต้นเป็นพิเศษ เสียงดังสะท้าน ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทิ่มหูชัดแจ๋ว
"เฮียหวัง! เฮียหวัง! อยู่ห้องป่ะวะ?"
พูดจบ หัวหน้าห้อง 603 ห้องติดกัน นามว่าหลงอู่ ก็ผลักประตูแลหน้าสอดหัวเข้ามาทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจและอาการข่มที่ซ่อนไม่อยู่
หลงอู่กับหวังเหว่ยจื้อเป็นพวกปีเดียวกัน ปกติก็ไม่ถึงกับไม่ดีต่อกัน แต่เป็นการส่วนตัวชอบแข่งดีใส่กันสุดๆ ไม่ว่าจะสอนน้องใหม่ แข่งกิจวัตรภายใน หรือแข่งขันแถว ล้วนต้องข่มอีกฝ่ายให้อยู่ใต้ฝ่าเท้าให้ได้ โดยเฉพาะเวลาเห็นสีหน้าอีกฝ่ายเหมือนกินแมลงวันเข้าไปน่ะ โคตรสะใจที่สุด
ไม่ทันที่หวังเหว่ยจื้อจะอ้าปากถาม หลงอู่ก็รี่เข้ามาเองด้วยความคึกคะนอง ตะโกนลั่นขึ้นอย่างจงใจ "เออเหี้ยเฮียหวัง วันนี้ข้าโคตรเฮงเลยว่ะ! ในหมู่พวกน้องใหม่ของห้องข้ามีตัวโหดซ่อนอยู่คนหนึ่ง! ไอ้ทหารเก๋าที่เข้าเป็นทหารรอบสองไง!"