หลินอี้เงยหน้าขึ้นมองหวังเหว่ยจื้อ แล้วยิ้มพลางกล่าวว่า "พี่หัวหน้าหมู่ พี่ไม่เห็นเองนี่ครับ แต่ผมทำภารกิจเสร็จเรียบร้อยนะ ครบถ้วนด้วย"
คำพูดนี้ทำให้บรรยากาศในหอพักแข็งทื่อไปทั้งแถบ
นักศึกษาใหม่เจ็ดคนที่กำลังดิ้นรนวิดพื้นค้างกันทั้งแถบ ถึงกับหยุดชะงักไปหมด หัวใจแทบระเบิด พวกเขาต่างแอบชำเลืองไปทางหลินอี้ด้วยความตกใจสุดขีด
โอ้โห!
น้องเล็กนี่ก็กล้าเกินไปแล้วนะ! นี่มันเดินชนพี่หัวหน้าหมู่เต็ม ๆ เลยไม่ใช่เหรอ?
โคตรเจ๋ง!
น้องเล็ก ถ้าวันนี้เอ็งลุกขึ้นได้แล้วเดินออกจากหอไปล่ะก็ พวกเราจะยกให้เป็นหัวหน้าห้องเลย!
คำพูดประโยคนี้ทำเอาหวังเหว่ยจื้อตัวแข็งไปทั้งร่าง ในแววตาเต็มไปด้วยความตะลึงงัน
เฮ้ย! ไอ้เด็กใหม่นี่มันมีของนี่หว่า ดูหน้าตาซื่อ ๆ บื้อ ๆ แต่นี่กล้าเถียงอีกต่างหาก?
ดี๊ดี! แบบนี้แหละที่ต้องการ!
หวังเหว่ยจื้อก้าวเข้าไปใกล้หลินอี้พลางถามเสียงเข้มว่า "ที่แกพูดนี่หมายความว่า ผมจงใจหาเรื่องแกรึไง?"
"ผมเปล่าพูดแบบนั้นนะครับ" หลินอี้ไม่ยอมติดกับดักอีกฝ่าย น้ำเสียงราบเรียบ "พี่หัวหน้าหมู่ พูดเองครับ ไม่เกี่ยวกับผมเลย"
สีหน้าหวังเหว่ยจื้อดำมืดสนิท ทั้งโมโหทั้งหงุดหงิด กัดฟันหัวเราะเย็น "ดีนัก! สมัยนี้เด็กใหม่ยิ่งวันยิ่งกล้าใหญ่แล้วนะ เพิ่งเข้าโรงเรียนก็กล้าเถียงหัวหน้าหมู่ กล้าใช้เหตุผล!"
"ในเมื่อแกไม่ยอมแพ้แบบนี้ ก็เอาใหม่ร้อยที! เดี๋ยวนี้! ทันที!"
หากเป็นนักศึกษาใหม่ทั่วไป ป่านนี้คงโดนขู่จนยอมแพ้ ยอมรับผิด รับโทษแต่โดยดีไปแล้ว
หลินอี้เอ่ยขึ้นมาแทนว่า "พี่หัวหน้าหมู่ ไม่จำเป็นต้องมาแกล้งผมคนเดียวหรอกครับ สู้เรามาแข่งวิดพื้นกันเลยดีกว่าไหม พี่ทำเท่าไหร่ ผมก็ทำตามเท่านั้น ทุกคนเป็นพยาน ยุติธรรมดี"