ทหารใหม่หน้านิ่งงง มองหัวหน้าหมู่ที่ตื่นเต้นผิดปกติอย่างเอะใจ อดรนทนถามด้วยความอยากรู้ไม่ได้ว่า “หัวหน้าหมู่ครับ พี่...รู้จักผู้หมวดฝึกหัดคนนี้หรือครับ?”
“หุบปาก! เรื่องที่ไม่ควรถามก็อย่าถาม ให้พาไปก็พาไป เชื่อฟังคำสั่ง!” โจวเหลยหงุดหงิดจนตวาดออกไปเสียงเขียว
“ครับ หัวหน้าหมู่!” ทหารใหม่ไม่กล้าถามอะไรต่อได้แต่ก้มหน้ารับคำ
ทั้งสองเพิ่งก้าวออกจากหน้าห้องเวร โจวเหลยก็ชะงักกึก ความคิดแล่นผ่านหัวอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้เขาเป็นหัวหน้าหมู่สารวัตรทหาร จะบินกลับมาดูแค่ผู้หมวดฝึกหัดที่เพิ่งลงทะเบียนไป ก็ดูผิดปกติเกินไป
แล้วถ้าเป็นหลินอี้จริงๆ เรื่องเก่าๆ เมื่อคราวนั้นถูกแฉออกมา เขาจะเอาหน้าไปไหนในการนำทีมสารวัตรทหารต่อไป!
ไม่ได้ ยังไงก็ให้ทหารใหม่คนนี้พาไปไม่ได้
โจวเหลยกลืนความร้อนใจในใจลงไป โบกมือบอก “เอาล่ะ นายไม่ต้องไปกับฉันแล้ว ไปตามเส้นทางเดิม ไปลาดตระเวนตรวจวินัยที่เขตสอง แล้วก็จดบันทึกการเข้าเวรให้ตรงเวลา”
ทหารใหม่ยังงงๆ แต่รับคำสั่งไป “เข้าใจแล้ว หัวหน้าหมู่!”
เห็นทหารใหม่จากไป โจวเหลยยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สีหน้าเปลี่ยนไปมาอย่างไร้ทิศทาง
คนอื่นไม่รู้ มีแต่ตัวเขาเองที่รู้ดี
วันนี้ถ้าไม่ได้เห็นตัวจริง ยืนยันให้ได้ว่าคนนั้นใช่หลินอี้หรือไม่ เขาเข้าเวรไปอีกหลายวันก็ต้องกระวนกระวายแน่นอน
แค่ได้ยินชื่อหลินอี้ อาถรรพ์ในใจเขาก็เริ่มจะสั่นคลอนแล้ว
ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ อาถรรพ์นี้ไม่ช้าก็เร็วต้องทะลวงผนึกออกมา ครอบงำจิตใจเขาอีกครั้งแน่นอน
ไม่ได้ จะให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด ต่อให้หลินอี้กลับเข้ามาเป็นทหารจริงๆ เขาก็ต้องไปยืนยันให้ได้!
โจวเหลยจัดชุดสารวัตรทหารให้เรียบร้อย แล้วรีบเดินตรงไปยังลานฝึกของหมวดหนึ่ง
......
อีกด้านหนึ่ง
หลินอี้ถือขนมปังกับชามะนาวเย็นกลับมาที่ห้องฝึกซ้อมขับยานเกราะจำลอง