ซ่งเหวินในห้องจำลองอาการตาค้าง หัวใจปั่นป่วนไปหมด มือเผลอกำคันบังคับแน่น
คะแนนยิงเป้าของเขาติดอยู่ที่ 80% มาครึ่งปีใหญ่ ไม่ว่าจะซ้อมเพิ่มอีกกี่ครั้ง ปรับจังหวะเล็งอีกกี่หน ก็ไม่มีทางก้าวข้ามกำแพงนี้ไปได้
การยิงจำลองด้วยยานเกราะยิ่งเลเวลสูงก็ยิ่งยาก ตอนแรก ๆ วิ่งจาก 60% ขึ้นไปถึง 80% ยังพอใช้ความขยันอัดเข้าใส่ได้ แต่หลังจาก 80% ไปแล้ว ทุก ๆ 1% ที่เพิ่มขึ้นต้องแลกกับการซ้อมเฉพาะทางเป็นสิบ ๆ หน หมดทั้งแรงทั้งเวลา แค่อยากขยับขึ้นแม้แต่เสี้ยวก็แทบปีนฟ้า
แต่เขาแค่ฟังคำสั่งหนึ่งรอบ แก้ท่วงท่าที่เบี่ยงไปครึ่งเซนติเมตร แล้วยิงแค่ครั้งเดียว ขึ้นไป 3% เฉยเลย!
อัตราการเพิ่มขนาดนี้ ถ้าเอาไปเทียบในข้อสอบวิชาชีพระดับกองร้อย เรียกว่าคนทั้งกองคงคิดว่าโกง
ซ่งเหวินนิ่งไปครู่ สวมหูฟังแล้วเดินออกจากห้องจำลอง หน้าตาแทบดำ เก็บความเงียบตลอดทาง
วิธีของหลินอี้... ใช้ได้จริงว่ะ...
หลินอี้เงยหน้ามองเขา: "หัวหน้าหมู่สอง พอลองยิงเองแล้ว เป็นยังไงบ้าง?"
ซ่งเหวินกลืนน้ำลาย มองไปรอบ ๆ ที่ทหารทุกคนจ้องมา เกรงหน้านายหมู่กับท่าทีที่เคยแหยมใส่ตอนแรกก็เลยลงหน้ายาก เลยต้องเกรงใจตอบ: "รายงานผู้หมวด ผลการฝึก... ดีมากครับ"
คะแนนโชว์อยู่บนจอ จะให้เถียงก็เถียงไม่ออก
หลินอี้พยักหน้า: "เมื่อลองยิงเองแล้วเห็นผล ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ทั้งหมวดเปลี่ยนมาใช้มาตรฐานท่วงท่าการยิงชุดนี้ทั้งหมด ทิ้งวิธีเก่า ๆ ที่ล้าสมัยไป แล้วทุกคนฝึกตามท่วงท่าที่ฉันสอน"
พูดจบ เขาก็ไม่หันไปมองหัวหน้าหมู่สามคนที่สีหน้าเปลี่ยนไปแล้ว แต่ทิ้งประโยคไว้: "พวกนายอยู่ข้างในคุมการฝึกปกติ ฉันออกไปข้างนอกหน่อย ซื้อของหน่อย"
เสียงจบ หลินอี้ผลักประตูออกไป ทิ้งความเงียบทั้งห้อง