เช้าตรู่หกโมงตรง
เสียงแตรปลุกที่ดังและเร่งเร้าตัดผ่านความเงียบสงบของค่ายทหารอย่างตรงเวลา
เมื่อวินาทีก่อนยังมีเสียงกรนดังสนั่นหอพัก แต่ตอนนี้กลับตื่นเต็มตาทันที
ทหารทุกนายมีปฏิกิริยาตอบสนองโดยธรรมชาติ ผลักผ้าห่มออกแล้วลุกจากเตียง การเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว ไม่มีใครอืดอาดหรือรั้งรอ
ทุกคนใช้เวลาสิบนาทีในการจัดการกิจวัตรภายในอย่างเร่งรีบ พับผ้าห่ม กดรอยพับ จัดผ้าปูที่นอน จัดเสื้อผ้ารองเท้าถุงเท้า
หลินอี้ค่อยๆ ลุกขึ้นแต่งตัวอย่างไม่รีบร้อน จัดการกิจวัตรภายในส่วนตัวอย่างละเอียดรอบคอบ หันไปก็เห็นหัวหน้าหมู่หนึ่งเฉินซานกำลังพับผ้าห่มอยู่ด้านข้างพอดี
แววตาหลินอี้มีร่องรอยของรอยยิ้มแฝงอยู่ จึงพูดหยอกล้อออกไปอย่างเป็นกันเอง: "โอ้ หัวหน้าหมู่หนึ่ง วันนี้ทำตัวเรียบร้อยดีนี่ ไม่โชว์ลีลาพลิกตัวลงจากเตียงเหรอ?"
มือที่กำลังพับผ้าห่มของเฉินซานชะงักกึกไปทันที สีหน้าเริ่มเคร่งเครียด ใบหูเริ่มร้อนผ่าว ริมฝีปากเม้มแน่นไม่พูดจา ทำเป็นเหมือนไม่ได้ยิน แล้วก้มหน้ากดรอยพับผ้าห่มต่อไปอย่างทนฝืน
เหล่าทหารในหมู่หนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ ต่างก้มหน้ากันหมด ไหล่สั่นเทิ้มจนควบคุมไม่ได้ ทุกคนกลั้นหัวเราะจนหน้าดำหน้าแดง
การพูดจาล้อเลียนหัวหน้าหมู่ต่อหน้าผู้หมวดฝึกงานถือเป็นความผิดใหญ่ในเรื่องลำดับชั้น ต่อให้ในใจขำจะแย่ก็ต้องกลั้นไว้สุดชีวิต หวาดกลัวว่าเฉินซานจะมาเก็บเงินทีหลัง
เวลาสิบนาทีสำหรับกิจวัตรภายในผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทั้งหมวดจัดเตียงนอนเรียบร้อย
หลังจากนั้นทุกคนรีบลงไปชั้นล่าง เข้าแถวอย่างเป็นระเบียบในจุดที่กำหนดไว้ที่ลานด้านหน้าอาคาร เพื่อเตรียมออกกำลังกายตอนเช้า
วันนี้เหลย์จิ้งถิงไม่ได้โยนกระบองหนีไปไหน แต่กลับมายืนตัวตรงอยู่ด้านข้างแถว อย่างไรก็ตามก็ยังไม่นำวิ่งด้วยตัวเอง มองไปที่หลินอี้ซึ่งยืนอยู่ด้านหน้าแถวโดยตรง: "เช้านี้การออกกำลังกาย ให้ผู้หมวดฝึกงานหลินอี้เป็นผู้ควบคุมทั้งหมด"
หลินอี้คุ้นเคยกับเรื่องนี้มานานแล้ว จึงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยืนอยู่ด้านหน้าแถวทั้งหมด แล้วออกคำสั่ง: "ทุกคน กลับซ้าย! ขึ้นทาง! หนึ่งสองหนึ่ง!"