"ผู้บังคับกองร้อย ท่านยังไม่รู้จักนิสัยผมอีกหรือ?" เหลย์จิ้งถิงเอ่ยขึ้น "ผมเหลย์จิ้งถิงไม่เคยประจบใคร ไม่เคยรายงานสถานการณ์เท็จ ทุกอย่างเป็นเรื่องจริงทั้งนั้น"
"พูดได้ไม่เกินจริงเลยว่า ผู้หมวดฝึกงานคนใหม่นี่ คือคนที่มีพรสวรรค์ในการฝึกทหารที่หาตัวจับยากจริง ๆ เขาได้มาอยู่กองร้อยยานเกราะหนึ่งของเรา ก็เป็นบุญของกองร้อยหนึ่งเรา ได้มาอยู่หมวดหนึ่งเรา ก็เป็นบุญที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของหมวดหนึ่งแล้ว!"
จ้าวหมิงฮุยเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ พยักหน้า "โอเค ถ้าสถานการณ์เป็นอย่างที่เจ้าว่าจริง ผู้หมวดฝึกงานคนใหม่นี่ ก็เป็นคนมีความสามารถที่หายากจริง ๆ"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วกำหนดแผนการต่อไป "รอข้ากลับจากพักร้อน แล้วจะไปดูที่หมวดหนึ่งด้วยตัวเอง ไปพบคนเก่งที่เจ้าชมจนปากไม่หยุดคนนั้นให้ได้"
"ได้เลยผู้บังคับกองร้อย งั้นผมไม่รบกวนท่านแล้ว"
"อืม"
หลังจากตอบรับสั้น ๆ ทั้งสองก็วางสาย ห้องรับแขกกลับมาเงียบสงบ ทีวียังคงเปิดข่าวภาคค่ำอยู่
จ้าวหมิงฮุยหรี่ตาลง กดเปิดรายชื่อในวีแชทโดยไม่รู้ตัว แล้วเปิดหน้าคุยกับเพื่อนที่ปักหมุดไว้อย่างหลินอี้
ผู้หมวดฝึกงานที่เหลย์จิ้งถิงพูดถึง เขารู้สึกว่าค่อนข้างคล้ายกับหลินอี้อยู่ ไม่ใช่เรื่องอื่น แต่เป็นในเรื่องวิธีข่มคนและวิธีฝึกทหาร
หลินอี้สมัยอยู่กองร้อยยานเกราะหนึ่งก็เป็นแบบนี้ ไม่ว่าทหารใหม่จะหัวแข็งแค่ไหน เขาก็สามารถทำให้พวกเขายอมจำนนได้ภายในสองเดือน
และที่สำคัญ ทหารใหม่เหล่านั้นจะต้องจำความดีของหลินอี้ได้เสมอ
ก็แค่... หลินอี้ไม่มีโอกาสกลับมาอยู่ในกองทัพอีกแล้ว และก็ไม่มีหวังแล้วจริง ๆ
เขาคิดไปคิดมา ก็ส่งข้อความไปหนึ่งข้อความ: ช่วงนี้ยุ่งมากไหม? ไม่มีเวลาแม้แต่นิดเดียวเลยหรือ? วันพักร้อนของฉันไม่เหลืออีกมากแล้ว ฉันยังอยากหาแกไปดื่มด้วยกันอยู่นะ
ส่งข้อความสำเร็จ เวลาผ่านไปทีละวินาที หน้าจอก็ไม่มีวี่แววของการตอบกลับ
จ้าวหมิงฮุยจ้องหน้าจอแชทที่ไร้การเคลื่อนไหว ถอนหายใจยาวอย่างจนใจ แล้วโยนโทรศัพท์กลับไปที่โต๊ะกาแฟ