เอ๊ะ?
หลินอี้ที่กำลังถือตะเกียบชะงักไปครู่หนึ่ง กวาดตามองไปทางเหลย์จิ้งถิง: "ผู้หมวดเหลย ครูบอกผู้หมวดจ้าวเกี่ยวกับผมแล้วหรือครับ?"
แบบนี้จบเห่แน่นอน!
บอกจ้าวหมิงฮุยไปแล้ว จะมีอะไรให้พูดอีกเล่า
ตอนนี้จ้าวหมิงฮุยอาจจะรู้แล้วด้วยซ้ำว่าเขากลับมาแล้ว!
"อือ" เหลย์จิ้งถิงพยักหน้า กินข้าวไปสองคำ พูดอย่างใจเย็น "ผู้กองฟังจบแล้วก็ประทับใจนายมาก ยังกำชับพิเศษอีกว่า พอเขาลาพักร้อนกลับมาประจำการ จะต้องหาเวลาโดยเฉพาะมาพบหน้านายให้ได้"
คำพูดนี้จบลง หลินอี้สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย แต่ในใจกลับกระตุกวูบ
แบบนี้ก็เหมือนที่เขาคิดไว้เป๊ะ จ้าวหมิงฮุยรู้แล้ว!
อะไรจะพบหน้าให้ได้ ก็คงจะโยนปืนให้สักกระบอก แล้วสองคนเล่นเกมซุ่มยิงกลางสนามกันตรง ๆ มากกว่า!
แต่พอกลับไปคิดอีกที เขากลับรู้สึกว่าเรื่องมันผิดปกติ
ตามความสนิทสนมส่วนตัวระหว่างเขากับจ้าวหมิงฮุย ถ้าเหลย์จิ้งถิงเอ่ยชื่อเขาในโทรศัพท์ จ้าวหมิงฮุยก็รู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าคนที่กลับมากองร้อยคือตัวเอง ด้วยนิสัยของจ้าวหมิงฮุยแล้ว ยังไงก็รอไม่ถึงสิ้นสุดวันลาพักร้อนหรอก มีสิทธิ์สูงที่จะขอลากลับมาก่อนกำหนด เพื่อมาหาเขาเล่นเกมซุ่มยิงกลางสนามเป็นอย่างแรก
แต่จ้าวหมิงฮุยกลับบอกว่ารอจนกว่าวันลาพักร้อนจะสิ้นสุด...
งั้นก็มีความเป็นไปได้สูงว่า เหลย์จิ้งถิงแค่รายงานว่าหมวดหนึ่งมีผู้หมวดฝึกงานความสามารถโดดเด่นคนใหม่มา แต่ไม่ได้เอ่ยชื่อเขา
ดังนั้นจนถึงตอนนี้จ้าวหมิงฮุยก็ยังไม่รู้ว่า ผู้หมวดฝึกงานหน้าใหม่ที่กลับมากองร้อยก็คือเขา
มีก็มีแต่คำอธิบายแบบนี้เท่านั้นที่อธิบายได้
หลินอี้เข้าใจในใจ แต่สีหน้านิ่งเฉย: "ขอบคุณผู้หมวดเหลยมากครับที่ช่วยพูดแทนผม"
"กับฉันยังต้องเกรงใจอีกเหรอ ทำตัวห่างเหินเกินไปแล้ว" เหลย์จิ้งถิงโบกมือ ท่าทางไม่ใส่ใจ จากนั้นก็คีบผักดองกรุบกรอบจานเล็ก ๆ มาวางไว้ข้างชามข้าวของหลินอี้ "รีบกินข้าวเถอะ อย่าคิดอะไรให้มาก"
"ลองชิมผักดองฝีมือหน่วยครัวเราสิ กรุบกรอบอร่อยกินแล้วแก้เลี่ยน เป็นฝีมือพ่อครัวของหน่วยครัวโดยเฉพาะ ทุกคนในกองร้อยชอบ กินแล้วต้องติดใจ"