เสียงเชียร์กึกก้องไปทั่วทั้งสนาม คลื่นความร้อนระอุแผ่ซ่านไปทั่วลานฝึก
ครูฝึกเฉียนคุนสีหน้าไม่เปลี่ยน ค่อยๆ ยกมือขึ้น
ทะเลคนที่กำลังอึกทึกพลันเงียบกริบราวกับถูกกดปุ่มหยุด เสียงเชียร์เงียบหายไปในทันที นักศึกษาทั้งหมดหุบปากยืนตัวตรง
แววตาเย็นชาเฉียบคมของเฉียนคุนกวาดไปที่ขบวนสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ของฝ่ายน้ำเงินทางขวาที่กำลังห่อเหี่ยวอย่างรวดเร็ว
บรรดาพี่ปีสี่ที่เพิ่งจะรู้สึกอัดอั้นและเสียหน้าไปหมาดๆ ถูกสายตานี้กวาดผ่าน ตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง ก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว ไม่กล้าสบตา ใจสั่นหวิวอย่างบอกไม่ถูก
"เงยหน้าขึ้นมาให้หมด!"
เฉียนคุนเอ่ยเสียงเยียบเย็น กระแทกเข้าไปในใจของนักศึกษาเก่าทุกคน
"พวกนายเป็นถึงหัวหน้าห้องปีสี่ เป็นรุ่นพี่คนสำคัญที่โรงเรียนใช้ทรัพยากรสี่ปีบ่มเพาะและฝึกฝนมาอย่างดี! ถ้าพูดถึงอายุงาน พวกนายฝึกมากกว่านักศึกษาใหม่สองปี ถ้าพูดถึงประสบการณ์จริง จำนวนครั้งที่พวกนายเข้าร่วมการฝึกก็มากกว่านักศึกษาใหม่หลายเท่า ถ้าพูดถึงการฝึกพื้นฐาน ทั้งพื้นฐาน สมรรถภาพ และคลังกลยุทธ์ของพวกนาย ก็เหนือกว่านักศึกษาปีสองอย่างสิ้นเชิง!"
"แล้วผลล่ะ?"
"ยี่สิบคนรุมหนึ่ง! อาวุธครบมือ รูปขบวนสมบูรณ์ กุมความได้เปรียบแบบท่วมท้น! แต้มต่อชนะร้อยเปอร์เซ็นต์แท้ๆ กลับถูกพวกนายทำให้พ่ายแพ้ราบคาบ!"
"ความได้เปรียบกลับกลายเป็นความปราชัย หน่วยหัวกะทิกลับกลายเป็นตัวตลก! ไม่ต้องให้ใครพูด พวกนายก็รู้ดีแก่ใจ ว่าศึกนี้ทำได้ห่วยแตกและขายหน้าแค่ไหน!"
"ปกติชอบอวดตัวว่าเป็นทหารเก่า เป็นรุ่นพี่คนสำคัญ ทำตัวใหญ่ใส่ไม่เห็นหัวความอ่อนหัดของนักศึกษาใหม่ แต่พอขึ้นสนามรบจำลองจริงๆ กลับใจร้อน ประมาทศัตรู และยึดติดกับตำรา! ยึดกลยุทธ์ในตำราไม่รู้จักพลิกแพลง อวดอาวุโสประมาทศัตรู หลุดจากแก่นแท้ของการสู้รบจริงอย่างสิ้นเชิง!"