ควันดินปืนในป่าเขาจางหายไปกับสายลม ฝุ่นธุลีที่คลุ้งตลบเริ่มสงบลง
การฝึกซ้อมผสมผสานชุบแข็งที่ดำเนินมาตลอดบ่ายสิ้นสุดลงแล้ว
เสียงสัญญาณเตือนสนามรบที่แสบแก้วหูเงียบลง แทนที่ด้วยคำสั่งเข้าแถวของครูฝึก
ผู้เข้าร่วมฝึกทุกนายถอนตัวออกจากเขตฝึกซ้อมอย่างรวดเร็ว ไปรวมพลที่ลานฝึกด้านล่างภูเขา
ขบวนใหญ่สองขบวนของแดงและน้ำเงินแยกกันชัดเจน ตั้งอยู่ซ้ายขวา ยืนตัวตรงเป็นระเบียบ
แต่บรรยากาศของทั้งสองกองนั้นแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว
ในแถวนักศึกษาปีสองของฝ่ายแดง อารมณ์เดือดถึงขีดสุด ความตกตะลึงและดีใจที่อัดอั้นมาตลอดการฝึกปะทุออกมาจนสุดจะกลั้น
สายตาทุกคู่พุ่งไปที่ร่างสูงตระหง่านตรงหน้าสุดของแถวแทบจะพร้อมกัน หลินอี้
ไม่มีใครลืมจุดเริ่มอันย่อยยับของการฝึกครั้งนี้
กำลังพลฝ่ายแดงทั้งหมด 60 นายเศษแตกพ่ายตั้งแต่เริ่ม รูปขบวนสลาย กองกำลังใหญ่ถูกสังหารสิ้น หน่วยจู่โจมห้าคนก็ดับหมด ทั้งกองกลายเป็นทรายไร้การประสาน
ตอนนั้นทุกคนไม่ว่าจะครูฝึก ฝ่ายสังเกตการณ์ หรือฝ่ายน้ำเงิน ต่างปักใจว่าแดงพ่ายยับเย็นแน่ หมดรูปไปแล้ว
ใครจะไปคิดว่าในสถานการณ์ที่สิ้นไร้หนทาง ไร้กำลังเสริม หลินอี้กลับยืนหยัดอยู่ได้คนเดียว
เขาแบกรับผลพังยับเยินของทั้งกองไว้บนบ่า ใช้ฝีเท้าที่ว่องไวราวกับภูตผี กลยุทธ์แหวกแนว การตัดสินใจเหนือทหารเก่า และสไตล์การสู้ที่พลิกตำรา ไล่ล่าทีละเล็กละน้อยในป่าเขา