สถานีรถไฟผู้คนพลุกพล่านไปมา
จ้าวหมิงฮุยแต่งตัวชุดลำลอง มือถือกระเป๋าเดินทาง ก้าวเท้าอย่างมั่นคงฝ่าสายคนเข้าสถานี ตรงดิ่งเข้าไปในโถงพักคอย
หยุดฝีเท้า จ้าวหมิงฮุยหยิบโทรศัพท์ออกมา กดโทรหารองผู้กองเซินโจว พูดตรงประเด็นทันที: "เหล่าเซิน สถานการณ์น้ำท่วมแนวหน้าตอนนี้เป็นยังไงบ้าง? การช่วยเหลือในพื้นที่ประสบภัยคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?"
หลังจากได้ยินว่าที่อำเภอหลิวตีใกล้กองร้อยของตนเกิดสถานการณ์น้ำท่วม เขาก็รีบบอกครอบครัวว่าจะขอยุติการลาพักร้อนทันที รีบกลับกองร้อยโดยเร็ว
ก่อนเกิดเหตุน้ำท่วม เขาในฐานะผู้กองอยู่บ้านไม่ได้อีกแล้ว ต้องกลับไปคุมทุกอย่าง ไม่สามารถปล่อยให้ภาระหนักทั้งหมดตกอยู่กับเซินโจวกับต้วนเซี่ยวเพียงสองคน
ปลายสาย เสียงของเซินโจวฟังดูเร่งรีบ: "รายงานผู้กอง ตอนนี้สถานการณ์โดยรวมในพื้นที่ประสบภัยยังน่าวิตก ฝนไม่มีทีท่าจะซา"
"ผู้หมวดฝึกงานหลินอี้ของหมวดหนึ่งกองร้อยเรา ถูกคณะกรรมการประสานงานทหารพลเรือนแต่งตั้งข้ามขั้น ให้ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการหน้างานในพื้นที่ประสบภัยหนักอำเภอหลิวตีชั่วคราว ควบคุมดูแลกำลังพลช่วยเหลือทหารและพลเรือนในพื้นที่ทั้งหมด"
"กำลังเสริมของกองร้อยเราออกเดินทางทั้งชุดแล้ว กำลังเร่งรีบไปแนวหน้า นำโดยผู้หมวดหมวดหนึ่งเหลย์จิ้งถิงกับผู้หมวดหมวดสี่เฉิงฮ่าว อีกไม่นานก็จะถึงพื้นที่ประสบภัยไปสนับสนุนผู้หมวดหลิน"
จ้าวหมิงฮุยได้ยินก็พยักหน้าเบา ๆ น้ำเสียงเด็ดขาด: "รู้แล้ว ฉันอยู่ที่สถานีรถไฟ จะรีบขึ้นรถกลับหน่วยทันที ภายในวันนี้ถึงที่"
"รับทราบ ผู้กอง!" เซินโจวรับคำ น้ำเสียงแฝงความดีใจเล็กน้อย
ก็แน่ล่ะ ผู้กองที่ลาพักร้อนมาเกือบสองเดือนในที่สุดก็จะกลับมา ภาระหนักบนบ่าของเขาจะได้แบ่งเบาออกไปบ้าง จะไม่ให้ดีใจได้ยังไง