เสียงเด็กร้องไห้ใสกังวานดังขึ้น เส้นประสาทที่ตึงแทบขาดของหลินอี้ก็คลายลงในที่สุด
ในที่สุดก็ช่วยไว้ได้...
การต่อสู้ใต้น้ำอย่างต่อเนื่อง การต้านแรงดันน้ำของวังวน การช่วยฟื้นคืนชีพอย่างเร่งด่วน ทำให้ร่างของเขาถูกฝนเย็นเฉียบชะล้างไปทั้งตัว แขนขาเมื่อยล้าชา หน้าอกอึดอัดแน่นหน่วง
แถมความเจ็บปวดที่แผ่นหลังก็ถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง
ถึงร่างกายของเขาจะได้รับการเสริมพลังจากระบบ แต่สุดท้ายก็ยังเป็นคนธรรมดา ไม่ใช่ไอรอนแมน จะไปชนกับปากท่อระบายน้ำในสภาพแบบนั้นแล้วไม่เจ็บได้ยังไง
แต่มองดูเด็กน้อยที่ลืมตาร้องไห้ กลับมีชีวิตชีวาขึ้นมาตรงหน้า ความเหนื่อยล้าและความเสี่ยงอันตรายทั้งหมดก็สลายหายไป ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจโล่งอก
ก็ยังดี อย่างน้อยก็ช่วยเด็กกลับมาได้ ถ้าเขาทุ่มเทขนาดนี้แล้วเด็กคนนี้ยังเอาอยู่ไม่ได้ นั่นแหละคือเรื่องที่ทำให้คนทรมานใจที่สุด
หลินอี้รีบพยุงเด็กขึ้นมา ตบแผ่นหลังของเด็กเบา ๆ ให้เด็กไอเอาน้ำออกมาได้มากขึ้น
ปั่บ ๆ ๆ!
ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงฝีเท้ากระทบน้ำดังมาจากรอบทิศหลายทาง
คนแรกที่วิ่งมาถึงก็คือแม่ของเด็ก
นางกลับจากความตื่นตระหนกและแทบพังทลายได้แล้ว มองเด็กในอ้อมกอดที่ร้องไห้ออกมา ปลอดภัยดี น้ำตาก็ทะลักออกมาอีกครั้ง
นางกอดเด็กไว้แน่น น้ำตาไหลรินเป็นทาง บางครั้งก็ก้มลงมองเด็กของตัวเอง เพื่อยืนยันว่าเด็กยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ
นางกอดไว้แน่น ร้องไห้โฮ ดูท่าทางเหมือนกลัวว่าเด็กจะจากไปอีกครั้ง เหมือนมีเพียงการกอดแบบนี้เท่านั้น ที่จะทำให้เด็กอยู่เคียงข้างนางไปตลอด
จนกระทั่งแน่ใจจริง ๆ แล้วว่าเด็กยังอยู่
นางก็โซซัดโซเซพุ่งเข้าไป ตัวสั่นงันเข่าทั้งสองข้างลงกับพื้น เตรียมจะคุกเข่ากราบหัวให้หลินอี้:“ขอบคุณ! ขอบคุณคุณทหาร! คุณช่วยลูกของฉันไว้ คุณคือผู้มีพระคุณของครอบครัวฉัน!”