“ใช่สิ เหนื่อยจะตาย” เหลย์จิ้งถิงถอนหายใจยาว ไหล่ห่อลง
พางเหลย์เห็นดังนั้น ยิ่งยิ้มกว้าง ตบไหล่เขาเบา ๆ น้ำเสียงแฝงการสมน้ำหน้าอย่างโจ่งแจ้ง “กัดฟันสู้ไปเถอะ อดทนอีกสามเดือนก็ย้ายออกแล้ว ต่อไปไม่ต้องมานั่งปวดหัวกับเรื่องวุ่น ๆ ของหมวดหนึ่งอีก”
เหลย์จิ้งถิงเหลือบตามองเขา ตอกกลับทันควัน “แกนี่พูดง่าย ๆ ก็แค่มาเฉพาะดูฉันตลกนี่แหละ ใช่ป่ะ?”
“ไหนได้” พางเหลย์โบกมือ ปากก็แก้ตัว แต่แววตายิ้มจนปิดไม่มิด “ฉันจริงใจสงสารนายจริง ๆ นะ”
“ใครจะไม่รู้ว่านายลำบากขนาดไหน มีผู้หมวดฝึกงานเพิ่งจากโรงเรียนนายร้อยจบใหม่มา ไม่มีประสบการณ์คุมทหารหน่วยรากหญ้า ช่วยอะไรนายไม่ได้เลย”
“แถมจ่านายสิบประจำหมวดหลิวช่างก็โดนกองร้อยยืมตัวไป หมวดก็ไม่มีนายสิบเก๋าคอยช่วย งานฝึก งานกิจวัตรภายใน งานบุคคล เรื่องใหญ่เรื่องเล็กทั้งหมดตกอยู่ที่นายคนเดียว ใครเจอก็เหนื่อยทั้งนั้นแหละ”
ให้ตายเถอะ พางเหลย์นี่มาแค่ดูข้าตลกจริง ๆ ด้วย
ได้ ๆ รอไว้เถอะ อย่าเพิ่งหัวเราะให้มากนัก อีกสองเดือนมีการประลองยุทธ์ทั้งกองร้อยเมื่อไหร่ มีวันแกได้ร้องไห้แน่ พางเหลย์!
เดี๋ยวเราเก็บหนี้กันทีหลัง!
เหลย์จิ้งถิงแสร้งยิ้มแห้ง ๆ รับคำ “ที่นายพูดไม่ผิดเลย ตอนนี้ในหมวดงานทุกอย่างฉันแบกเองหมดจริง ๆ เหนื่อยจะแย่”
เห็นเหลย์จิ้งถิงซูบเซาขนาดนี้ พางเหลย์ก็ท่าทีใจกว้าง “ถ้าแบกไม่ไหวจริง ๆ พูดได้ตลอดนะ หมวดสองฉันตอนนี้งานไม่ยุ่งเท่าไหร่ ส่งหัวหน้าหมวดมาช่วยแบ่งเบาได้สองคน”
เหลย์จิ้งถิงรีบโบกมือปฏิเสธทันที น้ำเสียงหนักแน่น “ไม่ต้อง ๆ ฉันยังแบกไหวเอง ไม่อยากรบกวนหมวดสองนายหรอก”