รุ่งเช้าวันต่อมา เสียงแตรปลุกดังกระหึ่มไปทั่วค่าย ตัดผ่านหมอกบาง ๆ ของยามเช้า
ทหารทั้งกองร้อยต่างรีบลุกขึ้นพับผ้าห่ม จัดระเบียบกิจวัตรภายในอย่างรวดเร็ว
หลินอี้แต่งเครื่องแบบเรียบร้อย เพิ่งก้าวออกจากหอพัก ยังไปไม่ถึงบริเวณล้างหน้า ก็ได้ยินเสียงดุดังมาจากทางกองหมู่สาม
เป็นเสียงของหัวหน้าหมู่สาม จ้าวฮั่น
หลินอี้เลิกคิ้วเล็กน้อย เปลี่ยนทิศทาง ก้าวตรงไปยังหอพักหมู่สาม
เดินเข้าไปใกล้ก็เห็น จ้าวฮั่นยืนอยู่กลางทางเดินหอพัก หน้าดำคร่ำเคร่ง อกกระเพื่อมขึ้นลง เห็นได้ชัดว่ากำลังกลั้นความโกรธไว้เต็มอก
เกาเฟิงของหมู่สามก้มหน้าอยู่ สีหน้าซีดเผือด ใต้ตาคล้ำ
พอเห็นหลินอี้เดินมา จ้าวฮั่นก็รีบเก็บความหงุดหงิดทันที ก้าวไวเข้าไปยืนตรงรายงาน
“ผู้หมวด”
หลินอี้มองเกาเฟิงที่สีหน้าแย่มาก ถามเสียงเรียบ “เกิดอะไรขึ้น? เช้าตรู่ทะเลาะอะไรกัน? มีปัญหาอะไร?”
จ้าวฮั่นสีหน้าแสดงความจนใจปนโกรธ รายงาน “ผู้หมวด เป็นเรื่องของเกาเฟิงครับ”
“เมื่อคืนเขาอยู่เวรยะ? ยามหลังที่โกดังอุปกรณ์เก่าหลังเขา ดัน…สลบกลางเวรไปเลยครับ”
คำพูดนี้แม้แต่ทหารหมู่สามที่พอได้ยินข่าวมาก่อนก็ยังขนลุก
จ้าวฮั่นพูดต่อด้วยความกลัวย้อนหลัง “เมื่อคืนโชคดีที่ผู้หมวดเหลยตรวจเวรกลางคืนพอดี เห็นไม่มีคนตอบรับ แถมมีคนนอนแผ่อยู่ ก็เลยรีบพาตัวกลับมา”
“ถ้าเป็นผู้กำกับดูแลกองร้อยหรือรองผู้กองมาเจอเข้านั่น หรือโดนสารวัตรทหารจับได้ หมวดหนึ่งของเราต้องโดนตำหนิทั้งหมวด ทั้งหมู่โดนลงโทษกันหมด แบบนั้นจบเห่แน่นอน!”