สองทุ่มของตอนเย็น เสียงนกหวีดเรียกดูข่าวภาคค่ำดังขึ้นทั่วค่ายทหาร
เหล่านักรบทั้งกองร้อยนั่งตัวตรงเป็นระเบียบในห้องเรียนของกองร้อย ตั้งใจดูข่าวและติดตามสถานการณ์บ้านเมือง
ฉวยจังหวะว่างก่อนรายการจะเริ่ม ผู้หมวดทั้งห้าคนพากันมาอยู่ตรงมุมหน้าต่างเพื่อเมาท์มอยกัน
ผู้หมวดรองผังเหล่ยเปิดประเด็นก่อน: "พวกนาย คงได้ยินกันแล้วใช่ไหม? เรื่องผีที่โรงเก็บอุปกรณ์เก่าหลังเขาของค่ายเรา ตอนนี้ทั้งกองร้อยแม่งเม้าท์กันกระจายเลย"
พูดจบ ทุกคนก็เริ่มสนใจ
ผู้หมวดสี่เฉิงเหล่ยหัวเราะเย้ยทันที หน้าตาเต็มไปด้วยความดูถูก: "เชอะ! โกหกทั้งเพ เป็นแค่พวกทหารใหม่หลอกตัวเองกันเองนั่นแหละ"
"ที่เฝ้าหลังเขานั่นฉันเคยไปเวรมาหลายรอบ เฝ้าคนเดียวตอนดึกๆ ดื่นๆ ก็ไม่ใช่ครั้งสองครั้ง แล้วทำไมฉันไม่เคยเจอเรื่องแปลกๆ เลยสักอย่างล่ะ?"
ซุนปั๋วเหวินที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ้มเจ้าเล่ห์ รีบเสริมไฟทันควัน: "ไม่แน่หรอก ฉันได้ยินมาว่าเล่ากันเป็นเรื่องเป็นราว เป็นผีผู้หญิงด้วยนะ! ถ้าให้ผู้หมวดเฉิงเจอจริงๆ เข้าไป คงต้องจัดการ 'สักหน่อย' ใช่ไหมล่ะ?"
พูดจบ ทุกคนก็หัวเราะคิกคัก
เหลย์จิ้งถิงหัวเราะได้อารมณ์ที่สุด พร้อมกับตบไหล่เฉิงฮ่าวแล้วล้อเลียนต่อ: "ผู้หมวดซุนพูดไม่ผิด เราเฉิงโสดมานานหลายปี ไม่มีเมียสักที เรื่อง 'วาสนา' ที่ได้เจอกันตอนกลางคืนบนเขาหลังนี้ มันหายากนะเว้ย"
เฉิงฮ่าวโดนแซวรอบด้าน ทั้งโกรธทั้งจนปัญญา ยกมือปัดๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความรำคาญไล่พวกมัน: "ไป่ไป่! พวกนายนี่ไม่มีอะไรทำจริงๆ เอาแต่แซวฉันสนุกปากนักหรือไง"
หลังจากเล่นมุกกันเสร็จ บรรยากาศก็เริ่มเรียบลง อู๋หย่งขมวดคิ้วเล็กน้อย: "เล่นมุกก็เล่นมุก แต่สองวันมานี้ข่าวลือเรื่องเขาหลังมันยิ่งเล่ากันหนักขึ้นเรื่อยๆ ตั้งแต่ทหารใหม่ถึงทหารเก่า ครึ่งกองร้อยพากันเม้าท์ พี่น้องหลายคนพอถึงเวลาเฝ้ายามกลางคืนก็เริ่มกลัวๆ กัน มันเริ่มกระทบต่อขวัญกำลังใจแล้ว"