เหล่าทหาร ตำรวจน้ำ และทหารเก่าทุกคนบนฝั่งต่างอ้าปากค้าง ม่านตาหดรัด สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
"ให้ตายสิ! ไอ้นี่มันยังเป็นคนอยู่รึเปล่า? เนี่ย... เนี่ยมันก็เทพเกินไปแล้ว!"
"น้ำเช็งขนาดนี้ คนธรรมดายืนยังแทบไม่อยู่ เขากลับวิ่งได้เร็วขนาดนั้นได้ไง?"
"ไม่ใช่ว่า ไอ้ผู้คุมใหญ่ๆนี่มันโหดขนาดนั้นเลยเหรอ? สายพลรบพิเศษหรือไง? ไม่ใช่นักฝึกหัดที่จบจากโรงเรีนนายสิบเหรอ?"
สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ร่างที่วิ่งทวนน้ำอย่างบ้าคลั่งนั้นอย่างมั่นคง ในใจพลอยจุดประกายความหวังจางๆขึ้นมา
ตอนนี้ไม่ว่าเจยผู้บัญชาการคนนี้มาจากไหน เคยทำอะไรมาบ้าง ด้วยความเร็วระดับเขา เหลียวแหล่จริง ๆ อาจจะเที่ยวช่วยเด็กคนนั้นได้!
สู้ๆนะผู้บังคับการ ต้องช่วยให้ได้เว้ย!
แต่แล้ว ช่วที่หลินอี้เหลือระยะจากเด็กที่ตกลงไปแค่สองสามเมตร ยื่นมือก็เอื้อมถึง กระแสน้ำที่เชี่ยวกรากก็พลันไหลปั่นวนอย่างรุนแรง ร่างเล็กๆ จุกา กหายไปในความมืดมัวของน้ำป่า ทันทีที่หายไป พื้นผิวน้ำก็ว่างเปล่า ไม่แม้แต่เศษฟองฟู่หรือร่องรอยการดิ้นรนของเด็กเลยแม้แต่น้อย
แลเห็นอย่างนั้น ทั่วบริเวณก็เงียบกริบไร้เสียง
หัวใจของทุกคนหนาวเยือกลงไปหมด ความสิ้นหวังอันเยือกเย็นค่อยๆ บีบคั้นหัวใจของทุกคน
ใครๆ ก็มองออกว่า ตำแหน่งที่เด็กจมหายไปนั้น อยู่ในขอบเขตการดูดของแกนกลางของน้ำวนเรียบร้อยแล้ว
องเวลานี้ น้ำป่ามว่าจนขุ่นเหลืองหนักหนา ผสมไปด้วยกับสิ่งสกปรกและกรวดทราย มองเห็นภายใต้น้ำแทบจะเป็นศูนย์ ยื่นมือไปก็มองไม่เห็นว่านิ้ว