เสียงตอบรับชัดเจนดังมาจากวิทยุสื่อสาร ก่อนจะเงียบหายไปในความสงัด
ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าเร่งรีบและหนักหน่วงดังมาจากโถงทางเดิน พร้อมกับเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
หม่าเถี่ยจู้เพิ่งลงจากเวรยาม ไม่กล้าผลัดผ่อนแม้แต่นิด รีบวิ่งเต็มฝีเท้ากลับมาที่ห้องพัก เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
เขาก้าวเท้าเร็วเข้าไปในห้องพัก แล้วยืนตรงทำความเคารพทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง
"รายงานผู้หมวด รายงานจ่าหมวด! ผมกลับเข้าหน่วยแล้ว มีอะไรสั่งการหรือเปล่าครับ?"
เฉินซานเงยหน้ามองเขา กดความโกรธในใจไว้ แล้วถามด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "ยังถามอีกเหรอว่ามีอะไร? ฉันถามนาย คำสัญญาณกลางคืนของคืนนี้คืออะไร?"
หม่าเถี่ยจู้ได้ยินดังนั้นก็ตอบโดยไม่ลังเล น้ำเสียงหนักแน่นสุดๆ "รายงานจ่าหมวด คำสัญญาณคือ ว่ายน้ำ ครับ!"
"ว่ายน้ำอะไร?" เฉินซานกัดฟันถามต่อ ความโกรธแทบจะปะทุออกมาแล้ว
หม่าเถี่ยจู้ยิ่งงงกว่าเดิม ยกมือทำท่ากระโดดน้ำว่ายน้ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ "ก็คำว่ายน้ำที่แปลว่าลงน้ำว่ายน้ำไงครับ ถูกแล้วนี่ครับจ่าหมวด!"
วินาทีนั้น เฉินซานแทบระเบิด ความอดทนที่สะสมมาหลายวันหมดลง ตะคอกเสียงดัง "ว่ายน้ำบ้าอะไร! ฉันว่าแกมันว่างจัด! เอาแต่คิดจะลงน้ำทุกวัน! ลงไปจมน้ำตายให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยดีกว่า! ยังจะว่ายน้ำอีก ฉันว่าแกประจำเวรจนสมองชุ่มน้ำไปแล้ว!"
คำดุดังไม่ทันตั้งตัว ทำให้หม่าเถี่ยจู้ยืนงงอยู่กับที่ ตาลุกโพลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง ไม่รู้จะทำยังไงดี
เขารู้สึกน้อยใจสุดๆ แล้วก็คิดไม่ออกจริงๆ ว่าทำไม รีบเอ่ยแก้ตัวทันที "ไม่ใช่นะจ่าหมวด! ผมจำผิดจริงๆ! เป็นเก้อเฉียงจากหมวดสองตอนผลัดเวรบอกผมเอง เขาบอกว่าคำสัญญาณคืนนี้คือ ว่ายน้ำ ผมจำมาตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่ได้จำผิดสักนิด!"
หลินอี้ยืนอยู่ข้างๆ เงียบๆ แล้วเอ่ยยืนยัน "เป็นเก้อเฉียงจากหมวดสองบอกคำสัญญาณให้แกเองงั้นเหรอ?"