ก่อนออกเดินทาง หลินอี้ขึ้นไปกำชับเป็นพิเศษว่า "ระหว่างออกนอกค่าย ให้ปฏิบัติตามระเบียบวินัยทุกข้อ รักษาวินัยการแต่งกายและคำพูดให้เรียบร้อย ห้ามวิ่งเล่นตามอำเภอใจ ห้ามแวะพักตามใจชอบ ห้ามก่อเรื่องเด็ดขาด กลับเข้าค่ายให้ตรงเวลา ได้ยินชัดไหม?"
จ้าวฮั่นรีบเก็บอาการยียวนทันที ยืนตรงตอบเสียงแข็ง "วางใจได้ครับผู้หมวด รับรองว่าทำตามระเบียบ ไม่ก่อเรื่อง กลับเข้าค่ายตรงเวลา!"
หลินอี้พยักหน้าเล็กน้อย มองลูกหมู่สามทั้งหมู่เดินเรียงแถวออกจากประตูค่าย ร่างค่อยๆ ห่างหายไป
ในค่ายเงียบสงบขึ้นมาก เหล่าทหารที่เหลือต่างพักผ่อน จัดระเบียบกิจวัตรภายใน ใช้เวลาว่างสุดสัปดาห์อันแสนจะหายาก
ว่างๆ แบบนี้ หลินอี้หยิบโทรศัพท์ออกมา ใส่ในกระเป๋ากางเกง เดินออกจากโรงนอนคนเดียว ไปเรื่อยเปื่อยตามถนนในค่าย
ตั้งแต่ย้ายกลับมาอยู่กองร้อยยานเกราะหนึ่ง รับตำแหน่งอย่างเป็นทางการ เขาไม่ต้องฝึกนำทีม ก็ต้องเข้าเวรเฝ้ายาม หรือไม่ก็จัดการงานประจำของกองร้อย จังหวะชีวิตแน่นเอี๊ยด ไม่เคยมีโอกาสได้เดินเล่นในค่ายที่อยู่ด้วยกันทุกวันนี้เลยสักครั้ง
ลานฝึกที่ราบเรียบกว้างขวาง โรงนอนที่เรียงรายเป็นระเบียบ ต้นไม้สองข้างทางที่ตั้งตรงตระหง่าน ยานเกราะที่จอดนิ่งเงียบ ทุกที่ล้วนเป็นภาพทหารที่คุ้นเคย
ออกจากกองร้อยมาสี่ปี การเปลี่ยนแปลงในกองร้อยก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร คล้ายกับตอนที่เขาจากไปไม่มากนัก
หลินอี้เดินช้าๆ สายตากวาดมองรอบตัวอย่างสบายๆ จิตใจสงบและผ่อนคลาย ในที่สุดก็ได้สลัดความเหนื่อยล้าจากความวุ่นวายหลายวัน
ระหว่างที่เดินเล่นเพลินๆ อยู่ดีๆ โทรศัพท์ในกระเป๋าก็สั่นขึ้น
หน้าจอแสดงชื่อ จ้าวเจียเจีย
หลินอี้ยกมือรับสาย
ปลายสายมีเสียงผู้หญิงใสอ่อนโยนดังขึ้น "ผู้หมวดคะ ฉันเอง"