ยามราตรีมืดสนิท
ยามราตรีมืดมิด
ไฟภายในค่ายทยอยดับลง ความวุ่นวายในตอนกลางวันสงบลงสู่ความเงียบงัน
ก่อนเสียงเป่านกหวีดดับไฟจะดังขึ้นไม่นาน ในทางเดินมีเพียงเสียงเบา ๆ ของเหล่านายทหารที่กำลังจัดเตียงนอน
เหลย์จิ้งถิงจงใจมาหาหลินอี้ที่กำลังพักผ่อน เพื่อใช้ช่วงเวลาก่อนนอนกำชับเรื่องหน้าที่เวรยามกลางคืน
เขามองหลินอี้แล้วถามอย่างใจเย็น "คืนนี้ถึงนายเวรตรวจตรา นี่เป็นครั้งแรกที่นายตรวจเวรตั้งแต่ลงกองร้อยมา รู้สึกยังไงบ้าง ใจเต้นไหม?"
หลินอี้ได้ยินก็ยิ้มอย่างเปิดอก พยักหน้าตามตรง "ก็มีนิดหน่อยจริง ๆ"
ในใจตอนนี้เขามีความรู้สึกแปลกใหม่ซ่อนอยู่ ไม่น้อยเลย
ช่วงชีวิตทหารหกปีที่ผ่านมา เขาเป็นฝ่ายยืนเวร ตรวจตรา ถูกนายทหารประจำการตรวจอยู่เสมอ วันแล้ววันเล่าถูกเหล่ารุ่นพี่ตรวจสอบ ท่องคำสัญญาณ ตั้งท่าให้ถูกต้อง
ตอนนี้บทบาทกลับกัน ถึงตาเขานำทีมตรวจเวร ตรวจตราจุดยาม ในใจย่อมมีความตื่นเต้นแปลกใหม่ไม่น้อย
เหลย์จิ้งถิงตบไหล่เขา "ไม่ต้องกังวล ตามขั้นตอนที่กองร้อยกำหนดไว้ ทำไปทีละขั้น ตรวจละเอียด จดบันทึกให้เรียบร้อยก็พอ"
"อ้อ เพิ่งได้รับแจ้งจากกองร้อยว่ารอบนี้จะออกตรวจหนักเป็นพิเศษ ตรวจให้ทั่วถึงทุกจุด ไม่ว่าจะจุดยาม กิจวัตรภายใน หรือจำนวนคนต้องตรวจเข้ม ไม่ผ่อนปรนแม้แต่นิดเดียว"
"ทำไมจู่ ๆ ถึงต้องตรวจเข้มขนาดนี้ล่ะ?" หลินอี้ถามอย่างสงสัย
เหลย์จิ้งถิงส่ายหัวอย่างขำ ๆ "จะให้เป็นอะไรไปล่ะ ก็สมน้ำหน้าตัวเองแท้ ๆ เมื่อคืนตอนส่งสัญญาณคำพูด มีนายทหารคนหนึ่งง่วงจนแทบหลับ พอดีเจออาจารย์ที่ปรึกษาออกตรวจ เขาไม่ใช่แค่สัปหงก แต่ยังจำสัญญาณผิดอีก ทำให้อาจารย์ที่ปรึกษาโกรธจนพูดไม่ออก เลยสั่งให้ตรวจเข้มขึ้นยังไงล่ะ"