เช้าวันเสาร์หกโมงครึ่ง ฟ้าสว่างแล้ว เสียงนกหวีดปลุกที่สดใสดังตัดผ่านความเงียบสงบของค่ายทหาร
ไม่เหมือนกับเสียงแตรปลุกฉุกเฉินเวลาหกโมงตรงในวันทำงาน เสียงนกหวีดในวันหยุดสุดสัปดาห์นั้นผ่อนคลายกว่ามาก ให้เวลาเหล่าทหารได้พักผ่อนและเตรียมตัว
ทหารทั้งหมวดรีบลุกจากเตียงอย่างคล่องแคล่ว ไม่มีความเชื่องช้าแม้แต่น้อย ถึงแม้จะเป็นวันหยุด แต่กิจวัตรทหารที่สั่งสมมานานหลายปีได้ฝังลึกอยู่ในกระดูกแล้ว ไม่มีใครเกียจคร้าน
ในหอพักมีเสียงแต่งตัวและเสียงพับผ้าห่มดังเป็นจังหวะ ทหารแต่ละคนต่างทำหน้าที่ของตน จัดที่นอน เรียบผ้าปู วางเสื้อผ้า เช็ดขอบหน้าต่าง ดูแลกิจวัตรภายในอย่างพิถีพิถัน
ถึงแม้วันหยุดสุดสัปดาห์จะไม่ต้องตรวจกิจวัตรภายในอย่างเข้มงวด แต่ทุกคนก็ยังรักษามาตรฐานที่ดีของกองร้อยไว้ หอพักยังคงสะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อย
เพราะในอดีตก็มีบางครั้งที่ต้องตรวจกิจวัตรภายในแม้ในวันหยุดสุดสัปดาห์ แม้ไม่บ่อย แต่ถ้าถูกจับได้ ก็ต้องโดนเรียกไปอบรมเป็นแน่
ไม่นาน การจัดการกิจวัตรภายในของทั้งหมวดก็เสร็จสิ้น เตียงนอนเป็นระเบียบ สิ่งของวางเรียบร้อย
มาถึงช่วงเวลาที่เหล่าทหารรอคอยมากที่สุดในวันหยุดสุดสัปดาห์ นั่นคือ การขอรับโทรศัพท์มือถือ
ในวันปกติ กองร้อยจะควบคุมโทรศัพท์มือถือแบบรวมศูนย์ ทหารทุกคนต้องส่งโทรศัพท์ไปเก็บไว้ที่ห้องรักษาความลับ ทุกวันฝึกและปฏิบัติหน้าที่ห้ามใช้โดยเด็ดขาด มีเพียงวันเสาร์และวันอาทิตย์เท่านั้นที่จะขอรับได้และใช้ได้จำกัดเวลา
ทหารแต่ละหมู่เข้าแถวอย่างเป็นระเบียบ รอลงทะเบียนเซ็นชื่อกับหัวหน้าหมู่ของตน แล้วทยอยรับโทรศัพท์ที่ถูกเก็บไว้ตลอดทั้งสัปดาห์
วินาทีที่ได้รับโทรศัพท์ ทหารหลายคนมีประกายความดีใจในดวงตา รีบปลดล็อกหน้าจอ ปลดปล่อยความตึงเครียดที่สะสมมาทั้งสัปดาห์
หลินอี้ก็เดินตามขั้นตอนลงทะเบียนและรับโทรศัพท์ของตัวเองกลับมาเช่นกัน
ปลดล็อกเปิดเครื่อง หน้าจอแสดงข้อความที่ยังไม่ได้อ่านมากมาย ส่วนใหญ่เป็นเพื่อนในโซเชียล เพื่อนร่วมชั้นเก่า ที่ส่งข้อความคุยเล่นและถามสารทุกข์สุขดิบในวันหยุดสุดสัปดาห์