ในสายตาของเหล่าพี่หัวหน้าหมู่ ทหารเก่าที่ฝังรากในหน่วยรากหญ้ามานานปี คลุกคลีกับยุทโธปกรณ์ยานเกราะ และใช้ชีวิตอยู่ในสนามฝึกทุกวี่วันนั้น มักมีอคติกับผู้หมวดใหม่ที่เพิ่งจบจากโรงเรียนนายร้อยเสมอ
พวกเขาเชื่อมาตลอดว่า นักเรียนนายสิบก็คือเด็กนักเรียนที่ใช้เวลาส่วนใหญ่ในห้องเรียน หมกมุ่นกับตำราทฤษฎี ขาดประสบการณ์จริงในการฝึกภาคสนาม การรบระดับหมู่ การนำหมู่ฝึก และสมรรถภาพทางกายกับปฏิภาณไหวพริบในสนามรบก็สู้ทหารเก่าที่คลุกฝุ่นในกองร้อยมาหลายปีไม่ได้
พอความสามารถทางทหารของตัวเองไม่เด่นพอจะกดทหารเก่าได้ แล้วยังโผล่มานั่งตำแหน่งผู้หมวด คุมทหารรุ่นพี่เต็มไปหมด จะให้ใครยอมรับได้ยังไง
ด้านหน้าของแถว รองผู้กองเซินโจวและผู้กำกับดูแลกองร้อยต้วนเซี่ยว ยืนเคียงข้างกัน สายตาจับจ้องไปที่ถนนหลักนอกเขตค่าย ใช้จังหวะรอคอย พูดคุยแลกเปลี่ยนข้อมูลเกี่ยวกับผู้กองใหม่ทั้งสองนาย
เซินโจวสีหน้าเรียบเฉย: “ครั้งนี้กองพลจัดสรรมาให้ผู้หมวดยศร้อยตรีสองนาย ข้อมูลผมอ่านผ่านตามาก่อนแล้ว”
“คนหนึ่งชื่ออู๋หย่ง เป็นพี่หัวหน้าหมู่ที่ถูกดันขึ้นไปจากกองร้อยยานเกราะหนึ่งของเรา พื้นฐานแน่น รู้จักแผนยุทธวิธีของกองร้อย ใช้งานยุทโธปกรณ์คล่องแคล่ว กลับมาอยู่กองร้อยเดิมไม่มีปัญหาเลย การนำหมู่ต้องไม่มีพลาดแน่”
น้ำเสียงเปลี่ยน เขาคิ้วขมวดเล็กน้อย: “เว้นก็แต่คนเดียว ชื่อหลินอี้ ฝีมือจริง ๆ เป็นยังไงยังไม่รู้แน่”
ผู้กำกับดูแลกองร้อยต้วนเซี่ยวได้ยินดังนั้น ก็เสริมต่อ: “ผมลองฝากเพื่อนในฝ่ายกำลังพลสืบมาดู หลินอี้นี่ผลการเรียนรวมมั่นคงอยู่หัวแถวตลอด การสอบทฤษฎีต่าง ๆ กับตอบข้อซักถามยุทธวิธี คะแนนเยี่ยมหมด วิชาการในตำราถือว่าแน่นปึ้กเลยนะ”