สถาบันบัญชาการทหารบกจินหลิง
หลินอี้กดวางสาย มุมปากยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
อู๋หย่งที่ยืนรออยู่ข้าง ๆ รีบเข้ามาใกล้ กดเสียงต่ำถาม “พี่หัวหน้าหมู่ จ้าวหมิงฮุยที่พี่เพิ่งคุยด้วยน่ะ เขาไม่ติดใจอะไรเลยเหรอ”
หลินอี้แหงนมองไปยังหมู่คนที่กำลังวุ่นวายอยู่ไกล ๆ ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ “เปล่า”
“จากที่พี่เล่าให้เขาฟัง เขาก็รู้แค่ว่าผมมาเรียนหนังสือที่สถาบันบัญชาการทหารบกจินหลิง ตอนนี้เรียนจบแล้ว เขาต้องคิดว่าผมไม่มีทางกลับเข้าเป็นทหารอีกแน่ ๆ ลองคิดดูก็แล้วกัน นับจนถึงตอนนี้ผมก็ 28 แล้ว ถ้าไม่ใช่การรับสมัครพิเศษ ก็ไม่มีทางกลับเข้าเป็นทหารได้แล้ว”
ได้ฟังแบบนั้น อู๋หย่งก็ตาเป็นประกาย ปรบมือเบา ๆ ดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ “สุดยอดไปเลย! ในที่สุดก็ปิดบังสำเร็จ!”
“สี่ปี! ตั้งสี่ปีเต็ม! พวกเราอุตส่าห์เก็บความลับนี้มาตั้งสี่ปี ก็เพื่อจะได้เห็น ‘รอยยิ้ม’ บนหน้าจ้าวหมิงฮุย! ในที่สุดวันนี้ก็สมปรารถนาแล้ว!”
หลินอี้เอี้ยวตัวมองอู๋หย่งที่ยิ้มกริ่ม หยอกล้อว่า “ไอ้หมอนี่ ความคิดความอ่านพอกพูนขึ้นเยอะเลยนะ ด้านที่ชอบต้มตุ๋นคนอื่นนี่ ต้องยกให้ว่าเจ้าเล่ห์จริง ๆ”
อู๋หย่งหัวเราะฮึ ๆ โยนความผิดกลับมาให้อย่างแนบเนียน “ฮิ ๆ ก็ไม่เกี่ยวกับผมนี่ครับ พี่หัวหน้าหมู่ สอนโดยไม่ต้องพูด แถมยังทำเป็นตัวอย่าง ผมก็แค่ซึมซับมา”
“ไปไกล ๆ เลย” หลินอี้มองเขาแบบหมั่นไส้ “ฉันไม่เคยสอนแกให้รู้จักซ่อนความคิด หรือเล่นตุกติกแบบนี้ อย่ามาใส่ร้ายกันน่า”
พอหยอกล้อกันพอหอมปากหอมคอ อู๋หย่งก็เก็บสีหน้าขี้เล่น มองหลินอี้แล้วถามจริงจังว่า “ว่าแต่พี่หัวหน้าหมู่ โควต้าจัดสรรหน่วยออกแล้ว กองพันเรามีสองโควต้าพอดี ผมต้องเอาไปหนึ่ง ที่เหลืออีกหนึ่ง ถ้าพี่อยากได้ ก็ต้องเป็นของพี่แน่ ๆ”
“พอกลับไปหน่วยเก่าได้ราบรื่นแล้ว พี่วางแผนจะทำไงต่อครับ”
หลินอี้ย้อนถาม “วางแผนอะไร”
“ก็กลับไปที่กองร้อยแล้ว จะอยู่กับหน่วยรากหญ้าไปยาว ๆ เลยมั้ย” อู๋หย่งถามต่อ
หลินอี้ตอบตามน้ำ “ถามมาได้”