หลินกั๋วตงอ้าปากค้าง ร่างกายแข็งทื่อไปทั้งตัว ชะงักงัน รูม่านตาหดตัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงอย่างไม่อยากเชื่อ
ถึงตั้งแต่หลินอี้ไปโรงเรียนนายร้อย ข่าวที่เขาได้ยินมาจะเป็นแง่บวกตลอด หลินอี้ทำได้เหนือชั้นกว่านักศึกษาใหม่รุ่นเดียวกันมากก็ตาม
แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า หลินอี้จะไปเรียนแค่ไม่กี่เดือน ก็สร้างผลงานอีกแล้ว!
ต้องรู้ไว้เลยว่า เกียรติคุณส่วนบุคคลชั้นสอง สำหรับนักเรียนในสถาบันแล้ว มันเหมือนข้ามเหว ลูกมือเก่าทั้งหลายตลอดชีวิตการเรียนอาจไม่มีวันได้แตะต้องเลยด้วยซ้ำ
ต่อให้เป็นพวกเก๋าในค่ายทหาร ก็แทบจะไม่มีโอกาสได้สร้างผลงานระดับนี้
แต่ลูกชายของเขา แค่สองปีสั้น ๆ ก็รวบรวมผลงานพวกนี้ได้หมดแล้ว
จะว่าไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์สถาบันบัญชาการทหารบกจินหลิงก็ได้ ต่อให้เป็นในค่ายทหารช่วงสันติภาพ ก็ถือเป็นของแร้นแค้นหาดูยาก
สารพัดความรู้สึกถักทอพัวพัน อัดแน่นเต็มอกในอกหลินกั๋วตงในชั่วพริบตา
หลี่ฉ่างซานมองดูเขาที่ใจลอย ก็ส่ายหัวยิ้ม ๆ ไม่ได้กวนใจอะไรอีก กำชับไปประโยคหนึ่งว่า "จำไว้นะ เลือกวันดีเลี้ยงด้วย" แล้วก็หมุนตัวเดินจากไปพร้อมรอยยิ้ม
หลินกั๋วตงแข็งทื่ออยู่อย่างนั้นนานสองนาน ยังตั้งสติกลับมาไม่ได้อยู่นาน พอผ่านไปพักใหญ่ ถึงค่อย ๆ ยกมือขึ้นปาดหน้าผาก มุมปากอดจะยกสูงขึ้นไม่ไหวอยู่ดี
"ให้ตายสิ ไอ้เด็กเวรนี่... ไปเรียนโรงเรียนนายร้อยก็ดังจนได้นี่หว่า! นี่คงไม่ต้องเลี้ยงคนทั้งกองพลจริง ๆ หรอกนะ?"
"นี่มันกี่สตางค์กัน ไอ้เด็กนี่ ไม่รู้เรื่องรู้ราวเลย ช่วยพ่อประหยัดเงินหน่อยก็ไม่ได้!"
……
วันเวลารวดเร็ว ดุจสายน้ำเชี่ยวกราก
พริบตาเดียว เดือนกว่า ๆ ก็ผ่านไปอย่างเงียบงัน
สนามใหญ่หมื่นคนของสถาบันบัญชาการทหารบก
ครูบาอาจารย์และนักเรียนหลายพันคนทั่วทั้งโรงเรียนรวมพลเต็มลาน เข้าแถวเป็นระเบียบเรียบร้อย ครูฝึกแต่ละระดับ ฝ่ายบริหารการวิจัยการสอน และคณะกรรมการพรรคประจำโรงเรียนนั่งประจำที่ครบถ้วน แท่นพิธีตั้งตระหง่าน
สายตานับพันคู่ทั่วสนาม จับจ้องไปที่ทางเดินพรมแดงเป็นเส้นตรงซึ่งทอดยาวไปสู่แท่นสูงสำหรับมอบเหรียญตราอย่างพร้อมเพรียง