หลินกั๋วตงโกรธจนเลือดขึ้นหน้า สีหน้าเขียวคล้ำ ตบโซฟาดังปังแล้วตะคอกลั่น "ไอ้เด็กเวร!"
ศึกพ่อลูกกำลังจะปะทุ ทั่วห้องนั่งเล่นอบอวลด้วยกลิ่นดินปืนใกล้ระเบิดเต็มที
"กั๋วตง นายเงียบปากหน่อย!"
หวังซิ่วหลานถือผลไม้ออกมาจากครัว เห็นเหตุการณ์ก็รีบพุ่งเข้าไปยืนขวางกลางระหว่างพ่อลูก เอ่ยห้ามทันควัน
เธอถลึงตาใส่หลินกั๋วตงที่หน้าเขียวปั๊ด "กว่าลูกจะยอมกลับบ้าน ทั้งทีเป็นวันรวมญาติดี ๆ จะทะเลาะกันให้ได้ใช่ไหม?"
"กี่ปีแล้ว นิสัยปากแข็งใจอ่อน รักศักดิ์ศรีจะตายนี่ เมื่อไหร่จะแก้ได้สักทีก็นะ! ในใจรักลูกจะตาย แต่ปากไม่เคยยอมผ่อน! ยังอยากให้บ้านนี้ดีอยู่ไหม?"
หลินกั๋วตงกอดอกด้วยความโมโห เบือนหน้าหนี ไม่สนใจทั้งเมียทั้งลูก
อกยังกระเพื่อมแรง หน้าดำคร่ำเครียด ไฟโกรธอัดแน่นในอกระบายไม่ได้ แต่ก็ต้องอดกลั้นไว้สุดกำลัง
บรรยากาศตึงเครียดในห้องนั่งเล่นคลายลงเล็กน้อย
ทันใดนั้น เสียงเปิดประตูดังคลิก
หลินเจี้ยนจวินเดินเอามือไขว้หลังเข้ามา พอเห็นหลินอี้ก็ชะงักนิด แล้วยิ้มถาม "สอบติดแล้ว กลับมารายงานข่าวดีงั้นหรือ?"
หลินอี้ยิ้มออก พยักหน้า "ติดแล้วครับคุณปู่ ได้อย่างที่ผมหวังไว้เลย"
"ดีแล้ว ดีแล้วล่ะ"
หลินเจี้ยนจวินฟังแล้วก็โล่งอก พยักหน้าไม่หยุด หว่างคิ้วเต็มไปด้วยรอยยิ้มปรีดา
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง
หลินอี้ลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูเอง
เปิดประตูออก ข้างนอกมีพนักงานไปรษณีย์ในเครื่องแบบยืนถือซองจดหมายสีแดงขอบทอง "คุณหลินอี้? นี่จดหมายตอบรับเข้ามหาวิทยาลัยของคุณครับ ช่วยเซ็นรับด้วย"
มาแล้วสินะ
ประกายในดวงตาหลินอี้เปล่งวาบ ในใจรู้สึกโล่งงวด หลังจากเซ็นรับอย่างคล่องแคล่วก็รับซองมา