ในสนามฝึก
เฉินซาน ซ่งเหวิน และจ้าวฮั่น ยืนอยู่หน้ากองแถว มองนายสิบทหารเก๋าที่อยู่ตรงหน้า ดวงตาทั้งสามเป็นประกายด้วยความดีใจ
ซ่งเหวินตื่นเต้นที่สุด: “หัวหน้าหมู่เก่า! ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว!”
หลิวช่าง ในฐานะนายสิบเก๋าของกองร้อย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งนายสิบทหารเก๋าของหมวดหนึ่ง ดูแลการฝึกประจำวันและจัดการระเบียบวินัยของหมวดหนึ่ง ช่วงที่ผ่านมาถูกยืมตัวไปหน่วยงาน เสียงเชียร์ดังขึ้นจากเหล่าทหารเก่าหลายคนที่เห็นเขากลับมา ความตึงเครียดที่สั่งสมมาหลายวันก็ผ่อนคลายลงไม่น้อย
หลิวช่างกวาดตามองใบหน้าที่คุ้นเคยตรงหน้า สีหน้าสงบนิ่ง: “อือ เป็นยังไง? ช่วงที่ฉันไม่อยู่กองร้อย เห็นพวกแกแต่ละคนสีหน้าดี๊ดี ใช้ชีวิตสบายนักสิ?”
พอพูดจบ ซ่งเหวินก็รีบทำหน้าอย่างกับโดนยาขม รีบโบกมือบ่น: “จะสบายได้ไงครับนายสิบทหารเก๋า! ช่วงที่ท่านไม่อยู่ พวกผมแทบจะนับวันรอให้ถึงพรุ่งนี้ ไม่ได้สบายแม้แต่วินาทีเดียว! ที่สำคัญคือผู้หมวดฝึกงานคนใหม่ ทำตัวไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย!”
ในเมื่อหัวหน้าหมู่เก่ายังไม่รู้ถึงความสุดยอดของผู้หมวดฝึกงาน เขาต้องรีบเล่าให้นายสิบทหารเก๋าฟังให้มากที่สุด
ยิ่งไปกว่านั้น หลินอี้มาอยู่นานขนาดนี้แล้ว แต่พวกเขายังไม่รู้ความลับของหลินอี้เลยสักนิด
แน่นอน พวกเขาไม่มีความกล้าที่จะลองเชิง เพราะกลัวว่าลองแล้วจะไม่ได้อะไร กลับกลายเป็นตัวเองซวยซะมากกว่า
แต่ตอนนี้หลิวช่างกลับมาแล้ว เรื่องก็คงง่ายขึ้น
จ้าวฮั่นที่ยืนอยู่ข้างๆ กลอกตาไปมาอย่างรวดเร็ว เข้าใจเจตนาของซ่งเหวินได้ทันที รีบออกมาพยักหน้าสนับสนุน พร้อมเสริมแต่งเรื่องให้ยิ่งใหญ่: “ใช่แล้ว ๆ นายสิบทหารเก๋าท่านไม่รู้สถานการณ์! ผู้หมวดหลินคนนี้อีโก้สูงมาก เพิ่งมาใหม่แต่ไม่เข้าใจความลำบากของหน่วยรากหญ้าเลย”
“การฝึกประจำวันไม่มีแบบแผน การจัดการก็มั่วซั่ว ช่วงนี้พวกผมโดนจับผิด โดนกลั่นแกล้งตลอด ทั้งหน่วยโดนเขาทำให้เหนื่อยแทบตาย โคตรอึดอัดจริงๆ”
ทั้งสองคนพูดสลับกันไปมาเพื่อให้หลิวช่างหลงกล
เฉินซานที่อยู่ข้างๆ เงียบตลอด สีหน้าสงบ แต่ในดวงตามีความเข้าใจกระจ่างแจ้ง