หลินเจี้ยนจวินหันมามองเขาแวบหนึ่ง “ไม่ใช่เพราะแกบีบหรอกหรือไง”
“ก่อนหน้านี้แกวางท่าตายด้านขนาดนั้น แค่ไอ้เสี่ยวอี้จะเดินเส้นทางสอบเอ็นทรานซ์ปกติ เข้ามหาวิทยาลัยธรรมดา แกก็ยื่นมือวุ่นวายไปหมด ปิดตายทุกระดับ”
“แต่ถ้าเขาเข้าโรงเรียนนายร้อย เดินเส้นทางสอบรวมของชาติ คัดเลือกจากทั้งกองทัพ อำนาจ เส้นสาย กฎเกณฑ์ในมือแก ก็ขัดขวางเขาไม่ได้เลยแม้แต่นิด”
“เด็กคนนี้ หาเส้นทางเดียวที่แกแทรกแซงไม่ได้จนเจอ”
หลินกั๋วตงได้ฟัง ไม่ได้รู้สึกโล่งอก กลับยิ่งดื้อดึงขึ้นไปอีก “ไม่ใช่เหตุผลแบบนั้น!”
“ผมไม่เข้าใจ เขาแค่จะแก้แค้นที่ปีนั้นผมบังคับให้ไปอยู่ในหน่วยทหาร เลยตั้งใจไปสอบเข้าโรงเรียนนายร้อยมาให้สวนกลับผมงั้นหรือ”
หลินเจี้ยนจวินถอนหายใจยาวอย่างจนใจ “จนป่านนี้ แกยังคิดว่าเสี่ยวอี้แค่สวนกลับแก แก้แค้นแก เพียวๆ งั้นหรือ”
“ไม่งั้นล่ะครับ” หลินกั๋วตงทำคอแข็ง น้ำเสียงยังคงแข็งกร้าวดื้อดึงไม่เปลี่ยน
หลินเจี้ยนจวินค่อยๆ พิงพนักโซฟา มองเพดาน น้ำเสียงเหมือนผ่านโลกมามาก “แกเอ๋ย อยู่มาครึ่งค่อนชีวิตแล้ว ยังดูไม่ออกหรอกหรือว่าลูกชายตัวเองเป็นคนยังไง”
“เจ้าเด็กเสี่ยวอี้นี่ ใจลึกซึ้ง มีความคิดเป็นของตัวเอง ส่วนลึกในกระดูกคือดื้อที่สุด เรื่องไหนที่เขาแน่ใจแล้ว เก้าวัวก็ลากไม่กลับ ทุ่มสุดตัวต้องทำให้ถึงที่สุด”
“พวกแกพ่อลูก แท้จริงคือพิมพ์เดียวกันทั้งดุ้น นิสัยเหมือนกันเปี๊ยบ แข็ง ดื้อ เชื่ออะไรก็เชื่อแน่วแน่ พอแน่วแน่ในทิศทางแล้ว ใครห้ามก็ไม่ฟัง ชนกำแพงก็ไม่หันกลับ”
หลินกั๋วตงพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ย้อนถาม “พ่อครับ ผมทำเพื่อเขาแต่แรกจนสุดท้าย ผมผิดด้วยหรือ”
“ว่าแต่ พ่อเองปีนั้นก็ไม่ใช่ทำแบบนี้กับผมอย่างนั้นหรือ บังคับให้ผมเข้าเป็นทหาร อยู่ประจำตำแหน่ง ปักรากในชีวิตทหารตลอดชีวิต ปีนั้นพ่อทำแบบนี้ก็ผิดด้วยหรือ”