ห้องบัญชาการรบชั่วคราว เงียบขนาดเข็มหล่นยังได้ยิน
หัวหน้าแผนกวิจัยการศึกษา ฝ่ายฝึก และคนอื่นๆ ต่างจ้องเขม็งไปที่จอโปรเจกต์เตอร์ขนาดยักษ์ตรงกลาง พื้นที่สังเกตการณ์ทั้งหมดตกอยู่ในความเงียบขั้นสุด
ศึกประจัญบานตัดสินเด็ดขาดที่ตึงเครียดเสียจนแทบหยุดหายใจเมื่อครู่นี้ ทำให้หัวใจของทุกคนในนี้ลอยไปอยู่ที่ลำคอ กลั้นลมหายใจรอการดวลแห่งโชคชะตาระหว่างสุดยอดทหารราบเดี่ยวสองคน รอฟังเสียงปืนนัดสังหารที่จะชี้ขาดผลแพ้ชนะ
แต่ภาพที่ปรากฏในจอกลับพลิกความเข้าใจของทุกคนแบบหน้ามือเป็นหลังมือ
ระยะเผชิญหน้าระยะหวังผลของสไนเปอร์ 500 เมตร ช่วงเวลาบีบคั้นสุดขีดที่ความเป็นความตายอยู่แค่เสี้ยววินาที ดันเห็นหลินอี้ยืนผึ่งผายในที่กำบัง แล้วก็วิดพื้นอย่างตั้งอกตั้งใจ?
ใบหน้าทุกคนฉายแววงุนงง ตะลึงงัน และไม่อยากเชื่อ ไม่มีใครสักคนที่ดูออกว่าหลินอี้กำลังทำบ้าอะไรอยู่
“มันทำบ้าอะไรของมัน???”
“บ้าไปแล้ว! นี่มันเวลาไหนกัน! ปืนสไนเปอร์ของเย่ชูเล็งครอบตายทั้งพื้นที่นั้นอยู่แล้ว ไม่อ่ะไม่หนี แต่ออกมายืนวิดพื้นอยู่กับที่เนี่ยนะ?”
ฝ่ายฝึกทำหน้ามึนเต็มที่ อดบ่นออกมาเบาๆ ไม่ได้ว่า “คิดจะยอมแพ้งั้นเหรอ? ตอนแรกก็สู้ได้มันส์สะบัด พลิกเกมกลับมาได้ดุเดือดขนาดนี้ แต่มาถึงช่วงสุดท้ายดันถอดใจไม่เอาอะไรแล้ว?”
เสนาธิการฝ่ายการศึกษาเดาโดยไม่รู้ตัวว่า “หรือว่าโหมสู้หนักต่อเนื่องมานานเกินไป เลยสภาพจิตใจพัง? ก็เลยจะกินอะไรก็กิน จะตายก็ตายไปเลย?”
ทุกคนที่นี่ไม่มีข้อยกเว้นเลยแม้แต่คนเดียว งงเป็นไก่ตาแตกไปตามๆ กันกับการกระทำสุดลึกลับนี้
พอบรรยากาศเริ่มสับสนอลหม่านขึ้นเรื่อยๆ หัวหน้าแผนกวิจัยการศึกษาก็ขมวดคิ้วเอ่ยขึ้นว่า “ในความเห็นของผมนะ นี่มันเป็นวิธีการปรับสภาพตัวเองขั้นสุดยอดเลยนะ”
“หลังจากผ่านศึกนองเลือดมาหลายยกและเคลื่อนที่เร็วหลบหลีกอย่างหนักหน่วง กล้ามเนื้อทั้งตัวก็เกร็งสุดขีด การหายใจรวน จังหวะหัวใจเต้นเร็วเกิน ร่างกายถึงขีดจำกัดความล้ามาตั้งนานแล้ว”