หลินอี้ยืนเอามือไพล่หลัง สายตากวาดมองนายทหารและพลทหารทั่วลาน ก่อนเอ่ยปากช้า ๆ
“วันนี้เป็นครั้งแรกที่ผมได้นำหมู่จัดฝึกจำลองการขับรถเกราะและการยิงปืนประจำรถ ทุกท่านที่นั่งอยู่ส่วนใหญ่เข้ากรมกันมานาน ฝึกซ้อมกับห้องจำลองทุกวี่ทุกวัน คงจะหาเทคนิคการขับ จังหวะการเล็งและการยิงที่ตัวเองถนัดกันคนละไม้คนละมือ แถมยังมีเคล็ดลับการขับจำลองที่ต่างคนต่างคิดเองอีกด้วย”
หยุดนิดหนึ่ง น้ำเสียงก็ดุดันขึ้นทันใด “แต่ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป การฝึกครั้งนี้ ทุกคนต้องละทิ้งภูมิปัญญาชาวบ้านและประสบการณ์โบราณของตัวเองให้หมด ปฏิบัติตามคำสั่งและมาตรฐานของผมตลอดการฝึก ห้ามดัดแปลงขั้นตอนปฏิบัติการเป็นอันขาด”
เบื้องหน้ากระบวนแถว สามหัวหน้าหมวด เฉินซาน ซ่งเหวิน จ้าวฮั่น ได้ยินแล้วก็หันมองตากัน นึกดูถูกอยู่ในใจ แต่ละคนต่างมีลูกไม้อยากแผลงฤทธิ์
ในสายตาทหารเก่าจอมเก๋าพวกนี้ หลินอี้ ผู้กองฝึกหัดจากโรงเรียนนายร้อยน่ะ เป็นพวกคุยตำราว่าคนอื่นชัด ๆ
การฝึกหน่วยยานเกราะ ตั้งแต่ไหนแต่ไร ลงมือปฏิบัติสำคัญกว่าทฤษฎี
หลินอี้จบจากโรงเรียนนายร้อย หมกมุ่นตำรากฎเกณฑ์ สื่อการเรียนทฤษฎีวิชาชีพ ท่องจำความรู้ในหนังสือได้หมด แต่เขาลงกรมมาไม่นาน แทบไม่มีเวลาฝึกกับห้องจำลองเลย แถมยังไม่มีโอกาสสัมผัสของจริง ได้แต่นั่งขับยิงในตำรา
นายทหารจากโรงเรียนที่ไม่เคยคลำรถจริง ไม่เคยผ่านสนามรบ กลับจะมาสอนพวกเขา พวกจับงูข้างหาง นอนห้องจำลองทุกวี่วัน ขับยังไง เล็งปืนใหญ่อย่างไรเนี่ยนะ?
สามคนนี้ คิดเหมือนกันเป๊ะ มือสมัครเล่นมาสั่งการมืออาชีพ!
พวกเขายอมรับว่า ด้านทฤษฎีสู้หลินอี้ที่จบมาตรงสายไม่ได้ จดจำค่าพารามิเตอร์ยุ่งยาก หรือขั้นตอนฉุกเฉินต่าง ๆ ในกระดาษไม่ไหว