ทุกคนพากันหันไปตามเสียง เห็นหลินอี้เดินออกมาจากข้างแถว
เขายิ้มแล้วเสริมว่า "ตอนเรียนที่โรงเรียนนายร้อยมักมีเวลาว่างก็เล่นบอลบ่อย ๆ ฝีมือไม่ถึงขั้นสุดยอด แต่ก็พอใช้ได้ ลงเป็นสำรองหมุนเวียนก็ไหวอยู่"
เหลย์จิ้งถิงได้ยินแล้วตาเป็นประกาย รีบยิ้มกว้างโบกมือเรียก "ดีสิ! มีผู้หมวดหลินมาช่วย กองร้อยเราได้กำลังใจขึ้นมาเยอะเลย รีบเข้าประจำที่ได้เลย!"
ซ่งเหวินรีบก้าวขึ้นมา พยักคิ้วอย่างมีเลศนัย "ผู้หมวดหลิน ฝีมือท่านขนาดนี้จะไปนั่งเป็นสำรองได้ยังไง! ลงตัวจริงตั้งแต่นาทีแรกเลยไม่มีปัญหา ไม่ต้องไปเสียของอยู่ตำแหน่งสำรองหรอก"
หัวหน้าหมู่สามจ้าวฮั่นก็รีบออกโรงเสริม "ใช่แล้ว ผู้หมวดหลิน ฝีมือท่านพอแน่นอน ตำแหน่งตัวจริงมั่นคงร้อยเปอร์เซ็นต์!"
เมื่อทั้งสองพยายามหว่านล้อม หลินอี้ยิ้มแล้วโบกมือไปมา: “ไม่เอาหรอก พวกเจ้าตัวจริงประสานกันเข้าขาดี ลีลาการเล่นก็คล่องแคล่ว เล่นกันไปดี ๆ ก็พอแล้ว ผมไม่ได้ลงเล่นบอลจริงจังมานานแล้ว สภาพฝืด ๆ ขอเป็นตัวสำรองหมุนเวียนไปก่อน จะได้ชัวร์กว่า”
เขาจะมองไม่ออกหรือว่าสองจ่าหมวดนี่คิดอะไรอยู่ในหัว
ถึงจะยอมรับในใจจริง ๆ ว่าหมอบให้เขาแล้วก็เถอะ แต่ฉากที่เขาได้ดูคนอื่นเดือดแบบนี้หาไม่ค่อยได้ ถ้าเขาลงไปแล้วฟอร์มหลุดล่ะก็ งานนี้มีมุกให้หัวเราะแน่
ถ้าเขาเล่นได้จริงก็ไม่ทำให้แผนการพวกเขาพัง มีแต่ได้กับได้ทั้งคู่
ต่างก็เป็นหมาจิ้งจอกอายุร้อยปีทั้งนั้น ส่วนเขาเป็นปีศาจอายุหมื่นปี จะให้หลงกลง่าย ๆ แบบนี้ก็ไม่ควรแล้ว
เห็นท่าทีหลินอี้แน่วแน่ ทั้งสองจึงไม่กล้าซักต่อ พยักหน้ารับอย่างเงียบ ๆ