ตรงข้ามกับความครึกครื้น เสียงหัวเราะของหมวดหนึ่งที่หลังครัว หมวดสี่กลับมีบรรยากาศที่ตรงกันข้ามสุดขั้ว พื้นที่ทั้งหมดมืดมนอึมครึม ไร้วิญญาณ
เหล่านักรบหมวดสี่ต่างห่อเหี่ยว หงอยเหงาไปตาม ๆ กัน มือที่กอดแป้งเกี๊ยวก็ไร้เรี่ยวแรง ไม่มีทางเอาใจใส่ขึ้นมาได้เลย
ไม่มีใครอึดอัดใจเท่าพวกเขาอีกแล้ว
ห้าสมัยติดต่อกัน ที่แชมป์บาสเกตบอลของทั้งกองร้อยไม่เคยตกไปไหน หมวดสี่ครองแชมป์มาห้าปีซ้อน เป็นจ้าวบาสที่ทั้งกองร้อยยอมรับ มานานแล้วที่พวกเขาคุ้นเคยกับการยืนอยู่จุดสูงสุด ได้รับการเชิดชูจากทุกคน
ไม่มีใครคิดไม่ถึงว่า วันนี้จะพลาดท่าเอาดื้อ ๆ แค่เสียแชมป์ที่ครองไว้ซ้อน ๆ ยังไม่พอ ยังเป็นการพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิงอีก
โดนบดขยี้ทั้งเกม โดนกดไว้ตลอด ไม่มีทางตอบโต้ได้เลยแม้แต่น้อย สิบสองแต้ม เป็นสกอร์อัปยศสิบสองแต้มทั้งเกม แทบจะเล่นเอาความรุ่งโรจน์ที่หมวดสี่สะสมมาเนิ่นนานหายไปหมดสิ้น
สีหน้าของสมาชิกทุกคนร้อนผ่าว อึดอัดไปพร้อมกับอับอายขายหน้า ขนาดจะเงยหน้าขึ้นไปพูดคุยหัวเราะกับใครก็ไม่มีความกล้า ทั้งกองพลถูกห่อหุ้มด้วยบรรยากาศหม่นหมอง
บรรดาผู้หมวดว่าง ๆ จึงพากันเดินมาที่หมวดสี่ มองเฉิงฮ่าวที่สีหน้าเคล้าหมอง แล้วต่างเปิดโหมดตบมุกไล่กัน
ผังเหล่ยเดินนำเข้ามา กอดอกสีหน้าเยาะเย้ย พูดแหย่หัวเราะ: "เหวย ฮ่าวเอ๊ย ยอมจำนนเถอะ นายที่เป็นคลื่นลูกก่อนที่ครองแชมป์ห้าสมัย วันนี้สุดท้ายก็โดนคลื่นลูกใหม่อย่างเขาเล่นเอาเกยหาดอย่างเบิกบานใจ"
ซุนปั๋วเหวินที่ตามมาติด ๆ ก็เสริมเด็ด ๆ ต่อ: "ผู้หมวดเฉิงวันนี้โดนจัดเต็มจริง ๆ โดนล็อกตายทั้งเกม ไม่มีทางแม้แต่จะโมโห สมน้ำหน้าจริง ๆ"
สองคนร้องเพลงส่งเสริมกันและกัน ทุกประโยคแทงใจดำเฉิงฮ่าวจนดิ้นไม่หลุด
อู๋หย่งที่อยู่ข้าง ๆ ไม่ได้ร่วมวงแซวด้วย กลับเดินเข้ามาช่วยผ่อนสถานการณ์ ยกมือโบกไปมา: "เฮ้ย ผู้หมวดเฉิง อย่าไปฟังพวกเขาพูดไร้สาระเลย แพ้ชนะชั่วคราวเท่านั้น ไม่ได้แปลว่าอะไร"
พอได้ยิน เฉิงฮ่าวก็หันไปมองอู๋หย่ง สายตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ
สุดท้ายก็มีคนพูดอะไรที่เป็นมนุษย์ขึ้นมาสักคน...