หลินอี้ชะงักไปชั่วขณะ ก่อนถามอย่างงุนงง "อาจารย์หลิว หมายความว่าไงครับ อยู่ ๆ พูดแบบนี้"
อาจารย์หลิวมองท่าทางมึนงงของเขาแล้วอธิบายอย่างใจเย็น "หลินอี้ อาจารย์ไม่โกหกเธอหรอก เธอน่ะหัวไว ไหวพริบดี เรียนอะไรก็ได้เร็วกว่าใคร ตอนนั้นเธออยู่ห้องอาจารย์ ผลการเรียนก็ติดหนึ่งในสิบมาตลอด ถ้าขยันเรียนก็สอบติดมหาวิทยาลัยดี ๆ ได้สบาย"
"แต่วันนี้มันไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ เวลาผ่านไปหกปี หนังสือเรียนมัธยมก็เปลี่ยนไปยกใหญ่ ความรู้ใหม่ จุดที่ต้องสอบ แนวข้อสอบ ทุกอย่างไม่เหมือนกับที่เธอเรียนมาเลย"
"อีกอย่างนะ เธอปีนี้ก็ยี่สิบสี่แล้ว" อาจารย์หลิวพูดด้วยน้ำเสียงเอาจริงเอาจัง "เกินวัยสิบเจ็ดสิบแปดมานาน จะให้กลับมานั่งในห้องเรียน แข่งกับเด็กพึ่งจบมัธยมมานั่งอ่านหนังสือดึก ๆ อัดข้อสอบ สู้กันด้วยสมาธิ เธอไม่มีทางตามทันหรอก"
"เชื่ออาจารย์เถอะ อย่าเสียแรงเปล่าเลย"
อาจารย์คนนี้สอนมาหลายปี เจอศิษย์มาทุกรูปแบบ แม้แต่เด็กซ้ำชั้นที่แก่กว่าหลินอี้ก็เคยเจอ
ต้องรู้เอาไว้ว่า ยิ่งอายุมากขึ้น ระบบเผาผลาญของร่างกายก็ยิ่งถดถอย เด็กซ้ำชั้นที่อายุมากก็เสียเปรียบอยู่ดี
อีกอย่างช่วงนี้การสอบเข้าก็ยิ่งดุเดือด การแข่งขันแรงขึ้น เด็กซ้ำชั้นอย่างหลินอี้... โอกาสจัดว่าริบหรี่
หลินอี้ฟังแล้วแววตาหนักแน่น "อาจารย์หลิว ผมรู้ว่ายาก แต่ผมอยากกลับมาเรียนใหม่จริง ๆ อยากสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้"
"จะสอบได้หรือเปล่าไม่สำคัญ แต่อย่างน้อยก็ต้องเติมเต็มความเสียดายในอดีต สะสางความรู้สึกค้างคา ไม่ให้มีอะไรต้องเสียใจอีก"