นั่งรถโยกเยกมาเรื่อย ๆ ไม่นานก็ถึงหน้าประตูโรงเรียนมัธยมหนึ่งแห่งในเมืองยันเฉิง
ยามเช้าตรู่ในรั้วโรงเรียนเต็มไปด้วยชีวิตชีวา นักเรียนในชุดนักเรียนสีน้ำเงิน-ขาวเดินเข้าโรงเรียนเป็นกลุ่ม ๆ สองสามคนบ้าง หัวเราะพูดคุยกันบ้าง หยอกล้อเล่นกันบ้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนเยาว์ใสซื่อ สดใสมีชีวิตชีวา
มองดูรอยยิ้มบนใบหน้าพวกเขา หลินอี้ได้แต่หัวเราะ
อย่าเห็นว่าตอนนี้พวกเขายิ้มแย้มกันสนุกสนาน แต่พอนั่งอยู่ในห้องเรียนเมื่อไหร่ ใครจะยังยิ้มออกอยู่ ถ้าทำได้ ให้เขาเปลี่ยนชื่อกลับด้านเลย!
ชีวิตมัธยมมันทั้งเหนื่อยทั้งหนัก แถมระเบียบก็โครตเข้มงวด!
ไม่ใช่แค่เข้า-ออกประตูโรงเรียนต้องตรวจ คั่นด้วยของต้องห้ามก็ห้ามเอาเข้าโดยเด็ดขาด วิชาพละแทบไม่มี แค่เด็กผู้ชายกับเด็กผู้หญิงเดินใกล้กันนิดหน่อยยังถูกหาว่าแอบคบกันแล้ว!
ได้ข่าวว่าตอนนี้มีอุปกรณ์กันเหม่ออีก โครตจะเหลือเชื่อ!
แต่... นั่นมันชีวิตมัธยมของคนอื่นน่ะนะ
นึกย้อนไปปีนั้น ตอนอยู่ ม.5 ชีวิตในโรงเรียนเขาไปได้สวยหรูเลย คะแนนก็ไม่ได้แย่ ใช้ชีวิตก็สบาย ๆ กลับดันถูกพ่อกับปู่ของตัวเองจับโยนเข้าไปเป็นทหารกลางคัน
ใบเกณฑ์ทหารแผ่นเดียว ตัดอนาคตการเรียนต่อของเขาอย่างไม่ใยดี
คิดถึงวันเวลาในรั้วมัธยมเมื่อครั้งนั้นแล้ว มันช่างดีงามเหลือเกิน
โดยเฉพาะความอ่อนโยนของถิงถิง ความสดใสของเยว่เยว่ ความน่ารักของเสี่ยวหย่า... รวมถึงเหล่าอดีตแฟนสาวที่เคยควงคู่เคียงข้างเขา รวมกันแล้วตั้งกองร้อยเสริมได้เลย
อา... วันเวลาแห่งความสดใสของข้าเอ๋ย!
หลินอี้เบะปาก ทำหน้าเศร้าสร้อย
ไม่รู้ว่าเด็กพวกนั้นตอนนี้เป็นไงกันบ้างแล้ว นับเวลาดู ก็คงเรียนจบมีงานทำ มีชีวิตที่สงบสุขกันไปแล้วล่ะมั้ง?