"โอ้โห ไอ้หนู ปากดีไม่เบานี่หว่า แน่จริง!" เหลย์จิ้งถิงโดนกระตุ้นต่อสู้ขึ้นมา ยิ้มพลางยกมือชี้ไปที่สนาม "เข้ามาๆ ลงสนามลองจริงสักตั้ง ให้พวกเราได้เปิดหูเปิดตา"
คำพูดนั้นดังออกมา ทั้งสนามพลันคึกคัก
นายสิบสามคนขยับไปข้างหน้าครึ่งก้าว สายตาจ้องเขม็งไปที่หลินอี้ ด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม
พวกเขาต่างอยากเห็นกับตาตัวเองว่า ผู้หมวดฝึกงานผู้ไม่เปิดเผยตัวตนคนนี้ ฝีมือปืนจริงๆ ของเขาอยู่ในระดับไหนกันแน่
เหล่าทหารในสนามต่างกลั้นหายใจ สายตาทุกคู่ตกไปที่หลินอี้ เงยหน้าคอยมองอย่างใจจดใจจ่อ
หลินอี้ไม่ปฎิเสธ พยักหน้ารับ: "ได้ ถ้างั้นผมลองสักครั้ง"
เหลย์จิ้งถิงเห็นดังนั้นก็หยิบนาฬิกาจับเวลาขึ้นมา กลัวว่าหลินอี้จะกดดัน จึงลดเสียงลงให้กำลังใจเป็นพิเศษ: "วางใจได้ ปล่อยมือปล่อยเท้าตามสบาย ไม่ต้องเกร็ง"
"ต่อให้คะแนนไม่ดีเท่าที่คิดก็ไม่เป็นไร แค่ที่แกช่วยทั้งหมวดพัฒนาระดับการฝึกให้สม่ำเสมอได้ ก็ถือเป็นความดีความชอบครั้งใหญ่แล้ว"
"เดี๋ยวถ้ามีใครกล้าหัวเราะเยาะแกข้างหลัง ลุงเหลยคนนี้ไม่ยอมเด็ดขาด จับซ้อมเพิ่มให้เข็ดไปเลย!"
หลินอี้รับคำ: "รับทราบ"
เขาก้าวขึ้นไปรับปืนไรเฟิลอัตโนมัติรุ่น 191 กระบอกใหม่เอี่ยมมาหนึ่งกระบอก สูดหายใจเข้าลึกๆ
"เตรียม—เริ่ม!"
เมื่อคำสั่งของเหลย์จิ้งถิงดังลง มือทั้งสองของหลินอี้ก็ขยับทันที
ไม่มีท่าทางฟุ่มเฟือยแม้แต่น้อย ข้อมือลื่นไหลดั่งสายน้ำ ปลายนิ้วสะบัดเป็นเงา ตรวจปืน ถอดแม็กกาซีน ถอดชิ้นส่วน ประกอบเข้าที่
ไม่นาน กระบวนการถอดประกอบทั้งหมดก็เสร็จสิ้น หลินอี้ถือปืนยืนตรง
เหลย์จิ้งถิงก้มมองหน้าจอนาฬิกาจับเวลา พอเห็นตัวเลขชัดเจน รูม่านตาก็หดวูบ พลันอุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว: "โว้ย!"
นายสิบสามคนหัวใจพลันกระตุกวาบ รีบถามพรวดพราดพร้อมกัน: "ผู้หมวด! กี่วินาที?!"
เหลย์จิ้งถิงไม่พูดพล่ามทำอะไร ก้าวขึ้นไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยกหน้าจอนาฬิกาจับเวลาให้ทุกคนในสนามเห็น
ตัวเลขสีแดงสดใสชัดเจน: 11.01 วินาที
ทั่วทั้งสนามเงียบกริบ ได้ยินแม้แต่เข็มหมุดตก
นายสิบสามคนตาค้าง มองหน้าจออย่างงงงัน ร่างแข็งทื่ออยู่กับที่