คำพูดนั้นตกลงไปทั้งสนาม ทุกคนถึงบางอ้อ
ขบวนทหารที่เคยเรียงแถวอย่างสงบเรียบร้อย พลันเกิดความวุ่นวายที่ยากจะกลั้นไว้ได้ ใบหน้าที่เคร่งขรึมของทุกคนเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงและช็อกสุดขีด เสียงอุทานแผ่วเบาดังขึ้นประปราย
"บ้าเอ๊ย?! ได้ยินไม่ผิดใช่ไหม? นายทหารฝึกงานเพิ่งลงกองร้อยได้สองเดือน มีอายุราชการตั้งสิบปีเชียวหรือ?"
"ตายแล้ว! โคตรเหนือมนุษย์! หน้าตาดูเด็กกว่าเราอีก กลายเป็นทหารเก๋าสิบปีไปได้?"
"ไม่ใช่นะ เขาอยู่หน่วยรากหญ้าตั้งหกปี? หกปีเลยนะเว้ย!"
ทุกคนมึนงง สมองส่งเสียงฮัม ไม่มีใครย่อยข่าวระเบิดนี้ได้ในทันที
โดยเฉพาะในแถวของกองร้อยยานเกราะหนึ่ง เหลย์จิ้งถิงและเฉิงฮ่าวนำทหารทั้งกองร้อย ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ตาเบิกกว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ สีหน้าชาไปหมด
ในความรับรู้ของทุกคน หลินอี้คือผู้หมวดฝึกงานที่เพิ่งลงกองร้อย เป็นมือใหม่ไม่ต่างจากทหารเกณฑ์ใหม่ คนที่มีอาวุโสน้อยที่สุด ทำงานมาไม่นานที่สุด เป็นนายทหารที่อายุน้อยที่สุดในกองร้อย
แต่ใครจะไปคิดว่า ผู้หมวดที่ดู"ใหม่"ที่สุดคนนี้ กลับมีอายุราชการสิบปี!
สิบปีมันอะไรกัน?
ทหารเก่าและรุ่นพี่ในกองร้อยส่วนใหญ่ อายุราชการก็แค่สามห้าปี หกเจ็ดปี ผู้หมวดเก่าๆ หลายคนทำตัวถึงแปดปีก็ถือว่าเป็นทหารเก๋าประสบการณ์สูงแล้ว
นี่พวกเขาที่คอยแหย่และดูแล"ผู้หมวดใหม่"อยู่ทุกวัน อายุราชการดันเก๋ากว่าคนส่วนใหญ่ในกองร้อยซะงั้น!
ทหารกองร้อยยานเกราะหนึ่งในที่เกิดเหตุ เอาเข้าจริงๆ ก็มีแค่เหลย์จิ้งถิงกับเฉิงฮ่าวสองคนที่พอจะเอาไปแข่งกับหลินอี้ได้ ที่เหลือเป็นรุ่นน้องของหลินอี้ทั้งหมด!
หลังจากความเงียบงันชั่วครู่ ในแถวเฉินซานและจ้าวฮั่นพวกแกนนำหมวดหนึ่งก็ตั้งสติได้ก่อน ความทรงจำเกี่ยวกับตำนานที่เล่าขานกันมานานในกองร้อยผุดขึ้นมาในหัว