พอพูดจบ สีหน้าชื่นชมบนใบหน้าของเจียงเจิ้นเทาก็ชะงักค้าง มุมปากกระตุกเล็กน้อย
เขากระแอมสองที รีบโบกมือปัดเรื่องนั้นทิ้ง: "แฮ่ก ๆ เรื่องนั้นไม่ต้องเอ่ยถึงก็ได้ ปู่กับพ่อของนาย รู้เรื่องของนายมานานแล้ว ไม่ต้องไปรายงานเป็นพิเศษหรอก"
กลัวว่าหลินอี่จะแถมมุกอีก เจียงเจิ้นเทาก็รีบเปลี่ยนเรื่อง เอ่ยด้วยรอยยิ้ม: "พอดีว่า สอบผ่านทั้งหมดเกียรตินิยม ผ่านคุณสมบัติการรับตำแหน่งเรียบร้อยแล้ว"
"ตอนนี้ ขอจัดพิธีมอบยศขั้นตอนง่าย ๆ ณ ที่แห่งนี้ พร้อมกันนี้ก็มอบเหรียญเกียติยศและใบประกาศการช่วยเหลือภัยพิบัติครั้งนี้ให้ด้วย"
ได้ยินดังนั้น หลินอีก็มีสีหน้าดีขึ้น วินแววตาวาววับ
เขารู้ดีว่า พอพิธีมอบยศเสร็จสิ้น เกียรติยศถูกบันทึก ตำแหน่งรองผู้กองของเขาก็จะมีผลทันที
จากผู้กองหน้าใหม่ที่เพิ่งลงกองร้อยได้สองเดือน กระโดดขึ้นเป็นรองผู้บังคับกองร้อยยานเกราะที่อายุน้อยที่สุดในกองทัพ วันนี้เขายืนหยัดด้วยเท้าของตัวเองได้อย่างแท้จริงแล้ว และเริ่มปฏิบัติหน้าที่อย่างเป็นทางการ
หลังจากพักระยะสั้น ๆ พิธีมอบยศฉุกเฉินแต่เกรดสูงสุด ก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการที่ค่ายพักชั่วคราวเขตภัยพิบัติอำเภอหลิวตี
ข่าวแพร่ออกไป บรรยากาศในบริเวณก็คึกคักขึ้นมาทันที
ไม่เพียงแต่ทหารทั้งหมวดหนึ่งของกองร้อยยานเกราะหนึ่งที่เข้าร่วมภารกิจต้านภัยน้ำท่วมครั้งนี้ ทหารจากกองร้อยพี่น้อง หน่วยกำลังเสริม รวมถึงหน่วยกู้ภัยฉุกเฉินพื้นที่ก็รวมแถวกันมาเป็นสักขีพยานด้วยตัวเอง
ทุกคนรู้ดีว่า พิธีในวันนี้ ค่าบุญทูนสุดไม่เคยมีมาก่อน
ในยุคแห่งความสงบ กฎระเบียบการเลื่อนขั้นในค่ายทหารเข้มงวด ตามชั้นตามระดับ และโดยปกติต้องค่อย ๆ สั่งสมประสบการณ์ ทั้งอายุการทำงานและผลงานต้องครบ