เมื่อเผชิญกับความเดือดดาลของเจ้าหนูจอมโหด จี้ฉางถึงค่อยตั้งหลักได้มั่นคง เขารีบโยนเหยี่ยวดำในมือทิ้งราวกับมันเป็นโรคร้าย ก่อนจะหันไปพูดอย่างกระอักกระอ่วน
“ฮะ ๆ เอ่อ... พลาดไปหน่อย พลาดไปหน่อย ต่อไปฉันไม่เล่นอีกแล้ว เกือบมีคนตายแน่ะ”
หนานกงเทียนมองท่าทางตื่นตระหนกของจี้ฉางด้วยสีหน้าบึ้งตึง เขาโยนเหยี่ยวดำในมือลงบนโต๊ะตามอำเภอใจ ก่อนจะเอ่ยด้วยแววตาหม่นหมอง
“ปีนี้ฉันอายุ 15 แล้ว แต่ตามหาทางกลับบ้านมา 12 ปีเต็ม สิ่งเดียวที่จำได้คือทะเลกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา
ฉันมีพี่ชายคนหนึ่ง ชื่อหนานกงเจียงซ่าง เขาเป็นทายาทเพียงคนเดียวของผู้ปกครองเขตพิเศษระดับเอ เขาเป็นคนที่ฉันคุ้นเคยที่สุด และก็แปลกหน้าที่สุด ตลอดหลายปีมานี้ พี่ชายคอยหยั่งเชิงถามฉันทั้งทางตรงและทางอ้อมหลายครั้งว่าบ้านอยู่ที่ไหน
แต่ฉันไม่รู้จริง ๆ ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงร้อนใจถามตำแหน่งบ้านฉันนัก แต่ที่ฉันรู้คือพี่ชายไม่ได้แซ่หนานกง ที่จริงเขาชื่อเจียงซ่าง แซ่เจียง”
จี้ฉางสงบใจลงเมื่อได้ยินถ้อยคำของหนานกงเทียนที่ฟังคล้ายพึมพำกับตัวเอง เขาหันไปมองอีกฝ่ายอย่างสงสัย
“หมายความว่านายกับพี่ชายไม่ใช่พี่น้องแท้ ๆ กันเหรอ?”
“พี่น้องแท้ ๆ งั้นเหรอ? หึ ๆ ก็แค่แสดงละครเท่านั้นแหละ ที่เขตพิเศษแสงออโรราของพวกนายมีระเบิดสั่นสะเทือนได้ ก็เพราะเขตพิเศษของพี่ชายฉันเป็นคนสนับสนุน
พวกเขาไม่เคยห้ามฉันไปไหน รวมถึงเขตพิเศษแสงออโรรานี่ด้วย ตอนนั้นฉันแค่อยากมา พวกเขาก็ปล่อยให้มา แต่พี่ชายจะตามฉันมาตลอด เออใช่ นายเห็นตาแก่คนนั้นไหม?”